Wyznanie poety

[M_Patriota]

Z ludu ja poeta
I choć ze mnie może matoł,
I choć może niskiego formatu -
Prawdziwym ja, jak Mickiewicza sonet.
Jak Słowackiego c i e r p i e n i e.
Jak skowronka uwięzienie.
Tak prawdziwy ja żem jest,
Jak honoru gest.

* * *

Czas wypełniony to kobieta i wiersz,
to pełny nocy sen
i dobrze spożytkowany dzień.

II

Mój dom V

Mój dom,
Który wierszowy ma tom.

Mój dom,
W którym noc przemija w ciszy,
A w dzień spokój dusza słyszy.

Mój dom,
Który na zewnątrz puszczą jest okryty,
A do wewnątrz ptasich głosów wchodzą zachwyty...

Myśl rodzi się i umiera,
Kiedy sen wierszem się podpiera,
Aby żyć i istnieć;
Nie jak podrzutek losu i śmierci,
Lecz jak duma zranionego człowieka,
Który na zamknięte wieko nie czeka,
A "Pegaza" skrzydła sobie przystraja,
Nie unosząc się dumą, jak były "hrabia".
A po to, by żyć, skoro życie tylko raz dane,
Podnieść się do życia, co już zostało przegrane.
Wystarczy stać się poetą -
Dla siebie samego [ jeśli inni to odrzucą? ]
Z wierszową podnietą -
I grać na duszy uniesionym natchnieniem...
I umrzeć, gdy przyjdzie czas
Z wierszowym życia wspomnieniem.

WIERSZE Mietka [ STR. 5 ]

[Kulok_the_Bo$$]

@M_Patriota
Mieciu, sorry, że zniszczę Twój świat, ale Mickiewicz to przeżytek w dzisiejszych czasach. Osoba była, swe rymy miała, ale dziś to nie przejdzie. Bynajmniej nie w tej formie, bo teraz liczą się białe rymy.

[M_Patriota]

@Kulok_the_Bo$$ - w zupełności zgadzam się z Tobą. Nie zniszczyłeś mego świata, iż pisałeś od serca. Dziękuję za wpis. Pozdrawiam Górny Śląsk,
wszakże mieszkałem w Mysłowicach na Śląsku ćwierć wieku. Serdeczności z Podlasia od Podlasiaka. Mietko