półbogowie

[Krystyna Nawrocka]

stworzeni nieistniejący
na półce nieba
półbogowie wsród Bogów

przesuwani pobielani
bez żadnego stempla
nie akceptowani przez siebie

niewykształcone anioły
pośród traw zielonych
rozpościerają skrzydła bólu

walczą z upierzoną krzywdą
codziennością
samotnością

jak sobie poradzą?
pytają co chwila
lub nie pytają wogóle

Bogowie tylko patrzą

[Messalin_Nagietka]

Krystyno - no nie - wiersz - nie wiem - nie dochodzi do mnie - cóż - Ty widzisz "bogów" w niebie - nie wiem - myślę, ze wszyscy najbardziej ziemscy - nie chcę Cię przekonywać - ale co do wiersz - to fałszuje prawdziwość... skąd się wzięli, dlaczego dalej istnieją - szereg zaprzeczeń w samym środku - najpierw stworzeni (przez kogo?) potem nagle na trawie (chyba ziemia?) następnie pytają się (wiara to nie pytanie) a na końcu patrzą ... - chyba, ze to kolejne witraże - kolejne stacje kościelne - ejjj - wybacz - nie wiem sam

z całym szacunkiem dla autorki

MN

[vice]

ja chyba widzę orta: stępla???
a nie stempla czasem?

co do wiersza to nie w moim guście. nie przemawiają półbogowie ;(

[Messalin_Nagietka]

Krystyna - "w ogóle" - sorry
MN

[Krystyna Nawrocka]

wiersz wydawał mi sie prosty w sensie a widzę ze jednak nie
może go troche przybliże
I człowiek /uważający się za półboga

IIczłowiek/rodzi się ciągle mu źle

III człowiek chcący udawać anioła

IV człowiek i jego dolegliwości

V człowiek i jego pytania

pozdrowienia

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Krystyno - czuję się zobowiązany - bo pierwszego mnie poniosło - Krystyno - wybacz nie wyczułem tego - z całym uniżeniem - jednak - cóż - jeśli do tłumaczenia coś podszeptam - otóż - każdy z nas ma marzenia być "bogiem" - no choćby "półbogiem" - choćby "tyci-bogiem" aż w końcu ta myśl poniesie do pomniejszego człowieka - takim sie teraz czuję
MN
ps. a bogów i tak sobie wymysliliśmy - albo oni nas