o tym jak wyhodować żal

[Kraft_]

kiedy cichnie dzień
czytam noce ze zdjęć
nie trzeba krzyku
szarość i ja jemy kolację

bo ja się proszę pani boję umierać
w samotności nawet diabeł nie jest taki hej
do przodu już tylko drzwi
zamknięte na oścież a za progiem twoja obecność
współistnieliśmy w relacjach bez spychania na pobocze
jednak
na pół etatu nie da się kochać

rzeźbiłaś z bioder kwiat tulipanu
a teraz błękitna rapsodia
tak prawdziwa jak spolegliwość balonu
obojętnie ocieka intymnym echem
spędzonym na dniach
szukajcych dwóch identycznych pestek arbuza

jest coś takiego w twoich oczach
opustoszałe drzewa i pożar w lesie
po drodze do galerii na podbrzuszu
uwitej w gniazda niewiadomej treści

kiedy cichnie dzień
zdjęcia czytają mi dom do kolacji
nie trzeba krzyku
w doniczce pomalowanej na zielono

twoje oczy mnie znają

[gabrysia_cabaj]

jest coś ujmującego w Twoim pisaniu, chociaż czasami przegadujesz
pozdr.
g.

[M_Patriota]

Mnie też wiersz się spodobał - jest w nim jakaś tęsknota, miłość, uczucie natchnienia autora, zamyślenie i wrażliwość. Lekko się czytało.
Wszystkiego co miło się kończy. Mietko