Mogiły Rewolucji

[Mirosław_Zapała]

Dawnymi czasy, tylko świat zmienić chciałem,
Co przed dębem nocy - na rewolucję! wołałem
Odnowa duchowo, o to walczyć chciałem,
Lecz walczymy zawsze, o to czego mieć nie możemy

Teraz świat mój na poezję zabarwiony,
Prozą dopadł mnie duch zmiany,
Zapomniałem, jakby nie istniały dawnych lat herezje,
Czas na zmiany, na przyszłości poezję.

Pióro mym narzędziem wzrastania,
Co duch mój wznosi się nad atramentem,
Klawisze w umyśle, dyktują mi treści nowego świata,
My, stwórcy, raz do Boga podobni,
Innym razem tylko ludźmi jesteśmy.

Złamane pióra pogrzebali Ci, co walczyli dla walk,
Nie wiedząc po co, szli prosto na mogił przestrzenie,
Teraz kleksy zalały bojowników ciała,
Samotnie usypiają w ciemnych mogiłach, ich ciała obolałe
Odleciały z wiatrem nocy, gdy na rzeź lecieli jak Spartanie

Pamięci straconych dyktuję tę poezję,
Niech kwiaty wielkie wzrosną na ich ciałach,
Bo, gdy człowiek upadnie, oni trwać będą w przestrzeni dziele,
Jam dobył pióro i szlachetny atrament jeszcze nie wylał.
Jeszcze nie wylał

[M_Patriota]

To dobrze, że atramentu jeszcze nie wylał, nie wylał...
Nie wylewaj, pisz dalej... Pięknie, romantycznie, bohatersko i patriotycznie. Pozdrawia Mietko Patriota

[Paulina_Murias]

@M_Patriota

Bardzo podoba mi się pański styl pisania, naprawdę warto pochylić się przez chwilę nad pana twórczością.
Bardzo się cieszę, że pana "odkryłam":)