Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

co powiesz

Jan_Wodnik
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jan_Wodnik

Jan_Wodnik

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

co mi powiesz jak mnie złapiesz tęczowy mundurku
jaką bajeczkę wciśniesz jaką magiczną opowiastkę spłodzisz
aby przenieść smutny leninowski smród w epokę kwantów

ile bitów cholery znajdzie się na ekranach między występami
klaunów panienek na rurach w boa z kolorowych piórek
smutnych panów z papierowym uśmiechem na twarzy z tektury

wychodzę za próg zima kroczy szumnie po białym bristolu
trojka brzęczą dzwonki chełmoński powrót z balu tak przybywają
stamtąd i niosą rzecz wspólną którą obejmuję duchem

ujarzmiam kwadraturę trójkątów i kół polatując na potworze spaghetti
zmieniam w niewidzialnego różowego jednorożca za dotknięciem
tęczowej różdżki ze świata nieświeżych wirtualiów

gromię je krzyżem orła organizuję wycieczki do anachronicznego
piekła które wyludniło się z braku stosownych gadgetów
i powracam na stację wolność by jeszcze raz zapytać ciebie
na końcu tej drogi
kim jesteś

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Perykles
      Zmierzch Metafor

      Przez Perykles · Opublikowano

      Los poskąpił cudów i mocy  Pod władzą Saturna namacalnie surowy  Białko oka nabrzmiałe żyłkami  Człowiek w końcu dotarł do swych granic    Czucie się niekochanym, samotnym, przegranym...   A więc to w takie miejsca przeszłość prowadzi   To całe szalone piękno w wierszach i eksperymenty odbijające piękne i szalone życie Aż do dobitnej depresji, inercji    Czasem jeszcze się zdarza... Piękno  Zachwyt Studium osobnych, rzadkich przypadków    Teraz interesuje mnie Dobro Nie chcę zboczyć ze srogiej drogi  Karma wyjaśnia te szarpiące się losy  Widma Głosy    Mgła - piękna metafora iluzji    Wszystko się zaczęło od Piękna i Iluzji Taki był początek świata  Wymawiałem wtedy marzenia Podczas gdy rozgrywał się dramat    Pauza    Dramat istnienia dusz nazbyt swobodnych  Dusz przypominających podziemnego człowieka  W których gra melodia straty       
    • Duilla
      Lim O - urlopowy

      Przez Duilla · Opublikowano

      @Ajar41 Zuzanna w kurorcie w Sopocie Chce płacic w dolarach i złocie  Choć jest wielka dama Pierze majtki sama I wiesza je na każdym płocie.                      
    • Witalisa
      SZANTA NIÑA

      Przez Witalisa · Opublikowano

      Wyruszyły we trzy: Największa Marija Najśmiglejsza Pinta Najdzielniejsza Niña   Hej, hej, jak długi rejs Zbiega i znów się wspina Na stromej fali grzbiet Z piaszczystych wzgórz "Dziewczyna"   Zdobędą Nowy Świat Rozbije się Maria Gdzieś zaginie Pinta Sławna będzie Niña   Rei Lavrador, twój las Szkutnicy zaprzedali "Dziewczyna" czesze lok W lusterku morskiej fali   Karaka Marija Karawela Pinta Najszczęśliwsza Niña Z piaszczystych wzgórz te trzy     Rej Lavrador – Król Rolnik (Dionizy I) obsadził wybrzeża Portugalii lasami, z których drewno wykorzystywano do budowy statków morskich w dobie wielkich odkryć. "Santa María", "Pinta", "Niña" ("Dziewczyna") – uczestniczki pierwszej wyprawy Kolumba.  
    • Poezja to życie
      Krótkie pożegnanie

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Na co mi Twoje łzy    I sny    I wszystkie  Smutki świata    One nie przyniosą  Ukojenia    Ani nie zagłuszą Sumienia    Odejdę bez pośpiechu  Jeszcze tej nocy 
    • Poet Ka
      Błędne koła

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @kasia652 poruszający wiersz...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...