zima w parku

[Jan_Wodnik]

spotkałem się z czarnym drzewem
wśród białych krecich kopców
co stało jak byk porcelanowy w słońcu
w czarnym milczeniu leśnych zwierząt
spotkałem się z czarnym drzewem
a co mnie tu przywiodło-nie wiem

przystanąłem w śniegu
spojrzałem w górę - niebo
było czarne a znaków na nim żadnych
nie widziałem-białe kopce krecie
ze śniegu obok stały
jak ja oczerniały pod drzewem
a po co tam stałem - nie wiem

pod białymi kopcami tunele
w głąb ziemi biegną jak źrałe strumienie
prowadzą przez metropolie i spalone wsie
miasteczka i ziemie przenicowane
są jak dobry sen jak podskórna pieśń
w którą zasłuchany stoję
tu pod czarnym drzewem
a skąd się ona bierze - nie wiem

na koniec bo koniec wszystko grzebie
pójdę za głosem podziemnym
zamieszkać wśród korzeni nieba
w korytarzach drążonych dogłębnie
w wiecznotrwałych komnatach
antytezach światła
jak kret biały co się przewiercił do nieba
i jak strażnik czasu - choć o tym nic nie wie
jak ja pod tym czarnym drzewem

[gabrysia_cabaj]

ładnie prowadzisz wiersz, Janie, konsekwentnie, a już w "źrałych strumieniach" to można się zadurzyć na amen...

[bazyl_prost]

@gabrysia_cabajładne opisy przyrody jak świstak co sprawdza czy wiosna

[Baba_Izba]

Ładnie, piękny nastrój, melodia słów.
Serdeczności
- baba

[Jan_Wodnik]

gabrysia: dzięki za dobre słowo. Pozdrawiam ciepło.

baba: również dziękuję za sympatyczny wpis i czytanie. Miło mi . Pozdrawiam.