Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

przeszliśmy razem niejedną prerię
odławialiśmy mustangi płonących ust
aż oskalpowaliśmy siebie z siebie
do cna

kołczany serca opustoszałe
dobre słowa nie znajdują żyznej gleby
tomahawki rąk za dużo powiedziały

pora zwinąć obóz
na horyzoncie
żadnego wigwamu stateczności



Wolin 12 VIII 2012

https://www.youtube.com/watch?v=uelHwf8o7_U

Opublikowano

Słowo daję Cezary, czasem wpadam poczytać. Czasem jest to strofa, czasem wers, czasem jakaś zgrabna figura poetycka. Tym razem jednak przesadziłeś. Mówię to z uśmiechem na ustach, bo nie potrafię inaczej gdy czytam:
-mustangi płonących ust;
-kołczany serca;
-tomahawki rąk;
Wybacz, ale "wy-katulałem się" z twojego "wigwamu stateczności" rycząc ze śmiechu.
pozdr

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


" dobre słowa nie znajdują żyznej gleby " ... :-)
i cóż ja mogę ??
naoglądałem się kiedyś westernów... Indianie wszystko nazywali tak prosto...
jeżeli smiech Cię nie zabił - muszę sobie pogratulować sukcesu :)))
Opublikowano

No, ja również Cezary nie jestem zachwycona tym razem Twoim wierszem. Razi zwłaszcza patetyczne, wręcz melodramatyczne:
....kołczany serca opustoszałe...
Złośliwie nieco dodam, że zalatuje Mniszkówną.
Na pocieszenie dodam, że każdemu od czasu do czasu zdarzają się nazbyt dramatyczne "ujęcia"...
Pozdrawiam

Opublikowano

To obóz "nieobóz", skoro.. "oskalpowaliśmy siebie z siebie do cna" a "dobre słowa nie znajdują żyznej gleby".. ten wers fajny.
kołczany serca, hmm... Kawałek z dwunastego roku.. :) trochę czasu minęlo, wierzę, że peel "stanął na nogi".
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Sylwester_Lasota Ojtam, ojtam.  Dzień dobry Sylwestrze, dziękuję :)
    • Przyszła zima niby jesień przegoniła   aby zieleń tego świata przykryć lodem   wciąż za szybko niczym pędem choć spóźniona   jednak w czasie w białym puchu tak jak matka   co to biedę swej dzieciny swymi dłońmi   okryć chciała by tę nędzę co świat widzi   choć na chwilę zatrzymała.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • S: „Kocham cię” to nie zgoda, żebyś sięgała po mnie tylko wtedy, gdy drżysz.   F: A moje „kocham” nie jest schronieniem, dla twoich wahań ukrywanych pod słowem troska. S: Nie jestem podstawką pod twoją samotność, ani miejscem, gdzie zsypujesz okruchy swego lęku.   F: Nie szukam kogoś, kto mnie uniesie, tylko kogoś, kto nie odstawi, gdy zobaczy pęknięcie.   S: W tym duecie nie chcę być spodkiem, przesuwanym tam, gdzie akurat ci pasuje.   F: A ja nie chcę być filiżanką, którą się stawia ostrożnie, ale nigdy nie bierze do ust.   S: Relacja to nie blat stołu, na którym muszę stale uważać, żebyś ty czuła się stabilnie.   F: Ja tylko próbuję nie spaść z krawędzi, kiedy ty milczeniem studzisz wszystko, co jeszcze jest gorące.   S: To, co nas łączy, nie jest już miłością, tylko mapą miejsc, które kruszysz ciężarem twoich potrzeb.   F: Moim błędem było wierzyć, że dasz mi ciepło, którego sam nigdy nie umiałeś utrzymać.   S: Nie jestem naczyniem do napełniania. Jestem tym, co zostaje, gdy przestajesz pić i odstawiasz mnie na bok.   F: Nauczyłam się, że mogę stać bez ciebie.   S: Nie zauważyłem momentu, w którym przestałem być potrzebny.   F: Bo zawsze byłeś potrzebny - tylko nigdy obecny. Po prostu - jesteś już zbędny. 
    • @infelia Ten wiersz to ciepła, intymna scenka małżeńska. Kontrast między przyziemnym początkiem (serial, ziewanie, poduszka) a lawiną wspomnień, która nagle wybucha. To bardzo realistyczne - właśnie w takich chwilach, na granicy snu, wracają najważniejsze obrazy. Koniec jest świetny - on śpi (albo udaje), a ona „powspomina smak pierwszego całusa" - i zaraz wraca do prozaicznego „oddaj kołdrę". To, co jest między romantyzmem a codziennością to istota długiego związku. Wiersz pełen ciepła o miłości. Bardzo mi się podoba! :)
    • Afera w mieście Łódź : Sprzedały gwóźdź szalone „małpiliony” za grube miliony. Do trumny gwóźdź.          
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...