Unicestwić tęsknotę, kolejna próba

[Piotr_Płoszaj]

nie dało się. zatrzymywało parę z kubka. wszystko stawało się
fotografiami. miały smugi
myśli. zwichnięte koniczyny w stadzie baranów
- w styczniu [bo chłód z każdej strony, nawet ten wmawiany] - zazwyczaj ,
ból rozkładał się na nie, niechcący: z kofeiną na balkonie, w kojących widokach
na psy ciągnięte sznurem jak sanie. Monotonia i rozkład na czynniki

pierwsze: wykolejenie, potem trajektoria i zniszczenie. często, śniły się
twoje wuzetki i pościel zaparzana ciałem.
robię dni wolne od podstaw,
zasad, zobowiązań. alienacja, jakbym wymazał dźwięki
-gąbką-
wyobraź sobie czyjeś krematorium trafień w kogoś,
jego zgaszone ognisko, wmawianie, że wilgoć - w nim - to jeszcze wylęgarnia dymu.
tkwi we mnie, o dziwo, słaby proces pożerania świata - choć mocny
- od pozostawiania twoich śladów.

[bazyl_prost]

@Piotr_Płoszaj
nie można mylić tęsknoty ze zwykłym czuciem które często jest zgłuszone bo ból zmusza do tęsknoty

[Piotr_Płoszaj]

Bazylu, być może tak jest. Podmiot liryczny przedstawia tylko swój obraz tęsknoty, odczuwany na swój sposób, tyle :P
Pozdrawiam,
Piotrek