Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

poezjo usypiasz i budzisz
powlekasz łzą zabawiasz
kto nie widzi kolorytu
motylich barw
ten nie wie
że zmieniasz sukienki
od bieli po czerń
że westchnienia
są twoim urokiem
Opublikowano

@aluna
bo w poezji od hitu do kitu cieniutka granica. Poezja podobna do skoków narciarskich. Jak jakikolwiek element nie gra-cała praca leży i robi pod siebie. Ten utwór jest z tych dobrych. Zdecydowanie. Nie rozumiałem i nie rozumiem nienawiści pod poprzednim utworem-niestety dla krytyków był świetny.

Opublikowano

@M_Patriota
Dziękuję Mietku ,ze poczytałeś co to dla mnie poezja(tak w kilku wersach)!
Jestem bogatsza o każdego czytelnika , szkoda ,że nikt nie napisał , jak widzi, czuje, ,,, poezję?!

Serdeczności!
Hania

Opublikowano

@Wodzu_Wodzu
Dziękuję Wodzu za odniesienie się do mojego widzenia poezji!
A, krytyka mi nie obca,każdy ma prawo odnieść się do wiersza, więc ryby nie mają głosu(mój zodiak)!Na szczęście tylko w powiedzeniu!

Wracając do wiersza , każda przestrzeń naszego życia ma cieniuteńką granicę, dzisiaj jesteśmy gdzieś tammmmm!

Pozdrawiam!
Hania

Opublikowano

przecież nie ma poezji
tylko stos trupów masz
i morze krwi
żyły wyprute kolorowe, kości roztrzaskane
bohaterstwo nikczemne zdeptanego honoru
wycie potępionych i czyny lubieżne
gwałty, niewola, opętanie smutkiem
gniew i zazdrość wypielęgnowana
straszliwe choroby, popędy, uczucia

i Twoje usta drżące o usypianiu w motylich sukienkach
przecież nie ma jej
jak więc usypiasz?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Okiem ciemnym, zamglonym – mierzę granice Namiętnie lecę – zachwycony tajemnicą Lecz pocałunków w słowa nie zmienię, nie przeliczę Moja najdroższa Tęsknico   Śladem Twoim, z grzechem, z jękiem, z rozpaczą Przez westchnienia, w głąb najgłębszych czeluści Tam, gdzie tylko serca zranione zobaczą To co boli, co dusi   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Zawiedziony zawrócę, bo zbyt wiele, za dużo Serc ludzkich złudnie wabi mnie i nęci Choć nic, a nic w rachunku nie służą A dusza ich dotykiem w dal nie odleci   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Rachuję więc z pogardą – kochającą Ciebie I liczę myśli w nicość próżno spadające Choć ledwo w nich widzę – zakochanego siebie To słyszę, jak serca w samotności konające   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny
    • @karenka to taka próba pracy nad warsztatem ;) dziękuję za komentarz @Berenika97pracuję nad Echo ;) @Leszek Piotr Laskowski @Poet Ka @violetta @.KOBIETA. Dziękuję Wam!
    • ...myto...   ..cóż winien jestem tobie ja człowiek szary eminencja pośród słów    powiedz język mój stary niewidzialny próg    kracze dziko skacze okruch chleba dziobie kruk    spłać swe myto nim opróżnisz złoty róg    prawdy złogi gardeł wnyk głuchyś ślepcze jam serwuję ci na tacy niemy duszy krzyk..   chytrylis - 2026r. „Gdy ci na górze milkną w obłudzie, niemym krzykiem przemawiają prości ludzie.”   chytrylis
    • Kobiecy głos zamknięty w klatce Klatka z gałązek rudej jarzębiny  Miesza powietrze z dźwiękami lasu Las przystrojony w letnie koniczyny   Skończone słowa, nieskończony żal Że w ramionach wiatru znika twoja pieśń  Wszystkie słońca w kwiatach  Z uśmiechami głaszczą mnie   Ku milczącym chmurom  Rumianych aniołów Płaczę bo mi tęskno  Do śpiewnych ogrodów    Ogrodów radości i ciepłoty rąk Uciekłaś po cichu, droga samotności  Zostawiając tylko Ten horyzont łąk      
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      dziękuję...Tak, trudno trafić na swoją duszę...prawda? :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...