Poszycie

[gabrysia_cabaj]

miałam małą scysję o szarej godzinie przeszłego już
poranka przemawiała ciałem nie znoszącym sprzeciwu
zaczęłam kurczyć się do rozmiaru dziecka
bo tak to jest moi drodzy krzyk ptaka spłoszy zrani cierpiącego
głusi go nie słyszą ich ratunek w uszach
szlachetne zdrowie nikt się nie dowie ile mnie kosztuje
milczenie

sprawa poszła o przestrzeń i zbyt gęste powietrze
w małej kuchni zabrakło miejsca dla nas obu
więc poszłam

zjeżona do siebie czytać poematy tudzież pomniejsze
formy twórczości lirycznej kwiląc w duchu odchodziłam
w innej barwy świat ciche ściany ciche firanki cichuteńkie
biurko na nim prawdziwa dynia która nigdy nie przeistoczy się
w złotą karocę

patrzcie ją panna z mokrą głową królewna za dychę

i widziałam wieżę wysoką czarnego rycerza na wieży
za płotem lasy szerokie w lasach wąwozy trakty wądoły
dalej rzeka myśli płynęła do kogo czego komu co
powiedzieć że tak to bywa gdy ludzie zmieniają się
w paprocie

później złożyłam broń obosieczną schowałam igły
przyjmując skruszone uściski jakby mi podano skrzydła
mogłam bez przeszkód pichcić w kuchni tańczyć
i wykładać na stół jabłka
orzechy i pomarańcze
trochę mchu pod obrus
sianko


.

[beta_b]

Lubię: "krzyk ptaka spłoszy zrani cierpiącego głusi go nie słyszą" i koncepcję scenki, i tego jak sobie poradzilas z emocjami. Lirycznie a konkretnie.
Układ tylko bym zmieniła:
wykładac na stół
...

Pisz, a sama się będę tobą uspokajać :-)
bb

[gabrysia_cabaj]

Bea - dzięki za sugestię, chyba teraz lepiej
dobrego świętowania
:)