Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Skończył się brulion w kratkę, trochę jak człowiek.
Teraz szybko przeglądam go: słowa, słowa, wyrwane
rogi, zagięte kartki, luźne, tłuste plamy, czerwone
plamy, białe plamy, czarne dziury (próby długopisu)
Dużo skreśleń, pusty margines, zapisany margines.
Całkiem płaski skorek, jakieś cytaty, esy, adresy
na przykład - Szpital Miejski Nr 1 ul.Kościuszki 21
Nie opuszczę Wiecznego Miasta
wszyscy jesteśmy papieżami
h e r m e n e u t y k a - koło wymieniam na kulę.
Boli mnie deszcz, wewnętrzne strony okładki pełne.


.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




nie przytoczę, to było na, którymś z portali...................utrwaliło się, bo jest dość charakterystyczne...


na Trumlu nikt nie sugerował, że...nie insynuował
na Ns również
Opublikowano

Znany fizyk Hawking ma inne na ten temat zdanie i jemu wierzę, bo to geniusz. Dokładniej chodziło mi o tzw horyzont zdarzeń. Czarna dziura zagina czasoprzestrzeń, więc z tysięcy lat świetlnych można zrobić sekundy. Jest też tam punk, w którym przeszłość, teraźniejszość i przyszłość trwają w tej samej chwili. Nieciekawe miejsce. Podobno tym zderzaczem chcą stworzyć taką dziurę debile.
Wiersz niewypałem niestety jest, zdarza się. Kojarzy mi się tylko z gdzieś słyszaną piosenką pomaluj mój świat na żółto i niebiesko, czy podobnie. Nie znam się na polskiej muzyce.
Przejrzyściej to napisać, tak wygląda jak pisany szybko mail czy sms. Trzeba poprawić i będzie dobrze. Zresztą bardziej na czarnych dziurach się znam niż poezji.
Pozdrawiam

Opublikowano

nowy brulion jak to brulion człobieg rozbieg
bieg lecz nie
wolniej spokojnie... ale
trzeba przeskoczyć stan zapalny i wiosny jesień
gorycz matki we czwartek
więc naprzód hop i... hop i... hop...
zaprzeszłe wewnętrzne florginesy
nad nimi bez nich znad bulionu pochylone twarze
nawet chyba słyszą te plamy czerwone i białe
jednak psst nie mówią źle
i nawet w rozpisywanie długopisu uwierzyli
półsłusznie

-

rodny bulion jak to słobieg rozrzeczniony...


;-)




gabrysiu cabaj, wesołego świętowania cudowności

Opublikowano

fajne.

wers otwierający aż sobie zacytuję:

"Skończył się brulion w kratkę, trochę jak człowiek."

Wesołych Świąt Autorko :)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie było momentu było nagłe rozhermetyzowanie sensu w połowie słowa zostałem jak organ którego ciało już nie potrzebuje twoja nieobecność ma temperaturę ciała siada naprzeciwko i powoli przepisuje mnie na siebie a ja wypluwam składnię która smakuje obcym metalem jakby moje usta były tylko głośnikiem dla cudzego nagrania spokój nie zniknął został wycofany z obiegu został tylko jego brak gęsty pracujący pod skórą jak cisza która przeżyła własny powód dzień mnie nie budzi dzień mnie znajduje w martwym punkcie mechanizmu między sprzężeniem ''po co'' a atrapą jutra która przestała mrugać miejsca po tobie nie są ranami rany mają kierunek to jest otwarcie które nie prowadzi nigdzie nic się nie goi bo nie ma już co wracać do całości jest tylko trwanie wysokie napięcie bez źródła materac ma pamięć kształtu ale brakuje mu danych co noc próbuje nas ulepić z kurzu i potu wypluwając błąd za błędem jak drukarka 3D karmiąca się własnym odpadem świat działa dalej to jest jego najgorsza właściwość ludzie mówią język jeszcze im wierzy rzeczy trwają w rygorze nieludzkiej geometrii tylko ja zostałem przesunięty poza siebie wypatroszono mnie z treści zostawiono oprzyrządowanie serce to tylko awaryjne zasilanie pustego hangaru myśli to pętla w martwym kodzie nadpisują próżnię która nie zostawiła nawet cienia oddech plądruje mi klatkę piersiową jak szabrownik  w domu w którym wyniesiono już nawet ściany czas nie płynie czas naciska rozciąga mnie wzdłuż sekund aż zaczynam się rozszczepiać i w tym stanie jeszcze jestem tylko szumem w miejscu, gdzie kiedyś stał człowiek zakłóceniem, którego nikt nie zamierza naprawić                
    • Te ptaki często nadlatują jak coś skrywamy głęboko w sercu i boimy się o tym opowiedzieć bliskiej osobie. Nie lubię ich, bo to krytyczne wytwory wyobraźni.  Świetnie napisany wiersz! 
    • Tak, też porusza mnie te piękno. Choć muszę sobie o tym przypominać. Dziękuję, bardzo ładny wiersz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Berenika97 Takich strumyków w moich górach mam wiele, ostatnio bez wody, gołe kamienie i rów... znamiona czasu. Miłego dnia.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...