Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Widze świat pełen łez,bólu złości,
Ludzie skaczą sobie do gardeł,
niczym psy rzucające się na kości,
Bez Perspektyw na lepsze jutro,
Ilu zna ten fatalny stan,
Dziś liczę sie z życiem,
Za dobrze je znam,
I jeszcze do niedawna,
wierzyłem w bezinteresowność ludzi,
Przyjaciele mówią mi wciąż ,
przestań się łudzić,
Nie Ci ludzie, nie ten czas,
Stary świat już nie wróci,
I czuje strach,
widząc choć zaczątek obłudy,
Każdy z nas przeszedł coś,
dzwigając na barkach te trudy,
Niczym krzyż,
im cięższy tym gorzej się pozbierać,
Może jestem młody,
Lecz zaczynam znów od zera,
Teraz moja kolej,
Rozpoczyna się nowa era,
Każda droga prowadzi do szczęscia?
Nie wierze to i siema,
Niczym gangrena,
czujemy rozkład Naszych ciał,
Zżera Nas od środka,
martwe serca,
Nie Ma Nas....

Opublikowano

@Damiann_Bauerr
ugrzęźliśmy w czerwonym piekle
na prędkość napędzeni
nigdy nie dogonimy
pstryk i zmiana dekoracji
daleko od spełnienia
jedni szybsi od światła
drudzy zawsze za nim
oscylujemy wokół
gałęzi bytu
drabina zdarzeń
ktoś złamał szczebel
pstryk
zło umiera w nas
pytaj wej znaleźć równowagę

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Coś przetrąciło dzieciństwo    Dobrze powiedziane   Niedobrze gdy to się stanie   Właśnie   Stanie i jest    Nie stało przebrzmiało   Tylko lekkie akordy popròszyny   Nie   To jest też tuż pod powierzchnią     Z lekka trącone a już puka od spodu    A co tu się wysilać w słowa!   Gówno gówniane co raz się przykleiło do buta życia    I wciąż śmierdzi od nowa
    • „Setna bajkowa wyprzedaż”   Sprzedam jabłko z tego drzewa, gdzie kuszona była Ewa, i dym z krzewu płonącego, do Mojżesza mówiącego.   Dorzucę też to, co męczy — garniec złota z końca tęczy, smocze jajo, kwiat paproci, lotny dywan i but koci.   Mam też lampę, a w niej dżina — ponoć własność Aladyna. I ten kocioł z Łysej Góry, w którym wiedźma warzy chmury.   Mam husarskie wielkie skrzydła, jakby komuś walka zbrzydła — dla rycerzy, już z ironią, do ucieczki przed pogonią.   Jest i laska, choć złamana, samego Gandalfa Pana, róg, na którym Wojski grał, i kule z Ordona dział.   A do tego kwiatki z wianka, który miała Świtezianka, Borutowe rogi diable, Wołodyjowskiego szablę.   Kupcie krzesiwo magiczne, co sny daje fantastyczne! Nabywajcie, nie czekajcie, z tej okazji korzystajcie!   Ja wybrednych zadowolę, wszystko kładę wam na stole... A na koniec — to już cudy! — tanio odsprzedam czołg „Rudy”!   Dziś na sprzedaż świat baśniowy, jutro — rozum narodowy, bo się najlepiej handluje tym, co ludziom czar funduje.   Nie pytajcie, co jest prawdą, co legendą, propagandą — świat od wieków tym się trudzi: kto najlepiej śni dla ludzi.   Bo największym skarbem przecież nie są cuda na tym świecie, lecz opowieść, bajek słowa, co pozwala żyć od nowa.   Leszek Piotr Laskowski.
    • @Wiechu J. K. @andrew @Waldemar_Talar_Talar @Adam Zębala @Leszek Piotr Laskowski dziękuję!
    • @Andrzej P. Zajączkowski, dziękuję :)
    • @Poet Ka Dziękuję serdecznie za tak miłe słowa. @aff Dziękuję i również pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...