Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

2. Namiastka nieba.

Jacek_Dyć

Przez Jacek_Dyć
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jacek_Dyć

Jacek_Dyć

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Egzystujący w obrzydliwym luksusie,
zdałoby się iż taki to już nieba dotyka,
ale jego w ciele pobyt jest na minusie,
sprawdź, jak on wiedzy o Bogu unika,

z reguły bogacz jest bliżej piekła bram,
a bogiem bywa mamona wszechmocna,
dary rozdając, bogiem on staje się sam,
i odtrącana podana jemu dłoń pomocna.
19 sierpnia 2006
5_i_1_kilo_

5_i_1_kilo_

Opublikowano
Opublikowano

ożeż ty karol, kurwa mać,
ażem się wystraszył, że mi ktoś
trampki z krokodylkiem zapier... tzn. ukradnie,
tekst zapiera dech w piersiach - już wypieprzyłem wszystko co miałem wartościowe, a więc: skarpety nowe, srebrną lufkę po tacie, dwie filiżanki, siedem złotych, gacie prawie nowe, landszaft z leleniem i żyrandol pozłacany,
myślę jeszcze nad ogoleniem z sierści Lenina, kaukaza który mi towarzyszy od 4 lat - niech bestia też zazna chłodu,

idę teraz do lasu się wyciszyć,
tekst dla mnie za mocny, o wiele słów za mocny,

ze strachu, bez zwyczajowych ukłonów niestety.

5_i_1_kilo_

5_i_1_kilo_

Opublikowano
Opublikowano

to jeszcze raz ja - sory bardzo za nachalność ale podjąłem pewne zobowiązanie,
od dziś pójdę za przykładem biednych, prawie półdzikich sąsiadów i w jednych majtkach będę chodził dwa tygodnie,
zachowam jednak odrobinę higieny i po tygodniu będę je zmieniał na lewą stronę,

jak mama przyśle mi parę złotych, jak zresztą co miesiąc, nie przyjmę ich z adnotacją - dziękuje ale nie biorę,

więcej nie piszę - idę posiedzieć nagi nad sadzawką.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...