Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pół godziny z życia hipstera.

5_i_1_kilo_

Przez 5_i_1_kilo_
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

5_i_1_kilo_

5_i_1_kilo_

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Przedwojenna kamienica. Rozświetlony kryształowym żyrandolem pokój na drugim piętrze. Drewniane, pastowane podłogi, meble sprzed stu lat. W rogu pokoju ogromne, trójdzielne lustro zwane też dość komicznie jako "tremo". Ciężkie dębowe oprawy a w nich przymglone fantazyjnymi zaciekami lustra.
Przed środkowym stoi niemłody mężczyzna prawie całkiem goły, ubrany tylko w czapkę z nutri koloru ryżego i szczotkę drucianą do mycia butelek z włosiem o barwie ryżej wetkniętą zawadiacko do odbytnicy. Wetkniętą tylko do połowy. Facet jest potwornie chudy. Kołysząc biodrami grzmoci kapucyna wielkiego jak małego cygana noga. Ruchy ma rytmiczne i płynne. Nieco z tyłu a bardziej z boku na przedwojennym krzesełku siedzi hipster. Na stopach ma brązowo białe trampki. Nogi obleczone w jaskrawo zielone spodnie, tak wąskie, że widać na łydce jak tętnicą płynie krew. Na nagim torsie króluje szlafrok w kratę z gustownie obciętym jednym rękawem. Na głowie okulary w grubej rogowej oprawie. Okulary rzecz jasna bez szkieł. Na kolanach notatnik w którym facet gorączkowo coś notuje. To co pisze jest efektem hipnotycznej obserwacji luster, które drżą wprawiane przez wibrującą ruchami onanisty podłogę.
Mniej więcej po dwudziestu minutach chudy się spełnia. Wibracje po ostatnim , potężnym tąpnięciu po którym prawie pęka dębowa rama lustra ustają. Ten w szlafroku nawet nie wstaje. Wręcza rozanielonemu jeszcze chudemu sto złotych i chudy pospiesznie, z gaciami w ręku, z dyndającym prawie do kolan naganiaczem wychodzi na schody trzaskając, jakby z nerwów drzwiami. Hipster w okularach bez szkieł przeciąga się na krześle i mówi do siebie: takie spędzanie wolnego czasu będzie kiedyś bardzo modne. Wyciąga z kieszeni szlafroka ukochanego ajfona i dzwoni do przyjaciela.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...