o kant

[Grzegorz_Kochel]

Za oknami psy muszą wesoło ogonami merdać,
żebracy proszą na wino, otoczeni chłodem ludzkim.
Brudne dzieci, w potarganych szmatach,
bardzo świadome swojego fachu czepiają się
rąbków nieznajomych spódnic.
Chociaż dwa złote
Nie zrażają się pustymi rękami, dzielnie to znosząc.
Ludzie się spieszą, zmęczeni niemal wszystkim,
klną, że zima, że wiosna, że jesień, że lato.
I całe to nasze człowieczeństwo o kant dupy...

[Wodzu_Wodzu]

tylko sznur wierny przyjaciel
ostatnią deską ratunku
gdy tabletki zawiodą
a nóż zbyt tępe ma ostrze

[marek_miros]

Kant nazywał to agnostycyzmem poznawczym. pozdrawiam MM

[La_Fée_Verte]

Dobry wiersz na pełnię, kiedy chce się wyć, bo wszystko widać lepiej.
Pozdrawiam :)

[Lilka_Laszczyk]

Przekaz można powiedzieć w stylu reporterskim.
Może za mało poezji w tej poezji?...
I za dużo interpunkcji (troszeczkę przypadkowej moim zdaniem).
Najbardziej przeszkadza dopowiedziane ....dzieci (bardzo świadome swojego fachu). To już całkiem jak z reportażu np. o dzieciach ulicy.
Co do puenty. Jest trafna. I to najważniejsze.
Pozdrawiam serdecznie

[Grzegorz_Kochel]

Właśnie tak reportersko miało to wyglądać.
I interpunkcja wcale nieprzypadkowa- tylko wczytać trzeba na wdechu.
Może między poszczególnymi wersami powinienem wpuścić odrobinę powietrza, by całość była przejrzystsza?

Pozdrawiam.
Grześ