syndrom gwałtu

[Jan_Nepomucen]

kiedy odsłonisz mnie pierwszą
ujrzysz tylko zarys
nogi zbite na krzyż
gwoździem który leży
gdzieś pośrodku zmysłów
pamiętnika w ciemnej okładce

nie chcę pamiętać
stwarzania mnie z dnia na dzień
w obcym ci języku tłumaczyć
braku zaproszenia
do uwalniania motyli z klasera
rozkosznie przyjmującego szpilę

gdy serce bije wciąż tym samym lękiem
w rozpoznawaniu tamtego dotyku
nie padło słowo padła łza
i już nie wiem pierwsza czy ostatnia
pod zdrewniałe stopy
bezbronne

już mnie nie rozbierzesz
na zmysłową stronę
rozpiętym rozporkiem
i nie ubierzesz
w nagi księżyc na wzgórzu
roztrzaskany o rzeczywistość

teraz tylko zegar i ja
dzielimy się czekaniem
na zgarbiony płaszcz

[Konrad_Redus_Olszewski]

coś w tym jest... a potem to na mnie przełazi ;)

[Marek_Orzełowski]

kiedy autor nie daje jasnej jasnej odpowiedzi, to musi się tłumaczyć, co autor miał na myśli. niejasne przesłania to nie jest to, nad czym ma się głowić czytelnik. weźmy w podorędzie słowa Einsteina, jeśli nie potrafisz wytłumaczyć w prosty sposób o co ci chodzi, to sam tego nie rozumiesz. optuję za prostą zrozumiałą liryką, i przekarmiony jestem całym zagmatwanym, rozhukanym liryzmem, który nie przynosi nic, poza chwilami samozadowolenia u autora.

[Gość]

Jak dla mnie miejscami nachalne począwszy od tytułu.

[Marek_Orzełowski]

żeby jakoś poruszyć autora, który milczy niczym wszechmocny, albo wstydzi się odpowiedzieć, to powiem, że wiersz przypomina bohatera "Kolekcjoner" Fowlesa.
zgarbiony płaszcz, wyczekiwany podzielnie przez zegar i podmiot liryczny. zmiotło mnie pod logikę.