Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

nowe życie

ksiazkowy_mol
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

ksiazkowy_mol

ksiazkowy_mol

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

„brudne” dłonie nie dotykają mnie już
twe usta więcej nie kłamią
powietrze lżejsze, przyroda cieszy bardziej
staczasz się choć tego nie widzisz
odchodzę bogatsza
o lekcję życia
ty zostajesz na dnie

z pomocą przyjaciół
odbudowuje swą wartość
wypijasz więcej, ściągasz więcej
narkotyzujesz bardziej staczasz się coraz niżej
staję się silna z godnością patrzę w lustro
znajduje przystań i szczęście
ty zostajesz na dnie

na własne życzenie umierasz

Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
Opublikowano

życie i śmierć.
bardzo smutny wiersz.
odnoszę wrażenie, że wraz jego umieraniem, umiera też, pomimo deklaracji 'nowego życia', część peelki. niestety w prawdziwym życiu tak bywa. to są trudne sprawy, trudne sytuacje, z którymi osamotnionemu człowiekowi trudno sobie poradzić. myślę, że wiersz dobrze oddaje ten klimat.
pomimo wszystko pozdrawiam z uśmiechem :)
do poczytania :)

al_meriusz

al_meriusz

Opublikowano
Opublikowano

też uważam, że to ważny wiersz.
znałem bardzo wartościową kobietę, która nie odeszła w porę...
umarła, a 'biedny' cymbał przeżył jeszcze jakiś czas

sugeruję zmiany:

...

'brudne' dłonie już mnie nie dotykają
nie kłamią bełkotliwe usta
powietrze lżejsze bardziej cieszy przyroda
ślepy osuwasz się w ciemność
odchodzę mimo wszystko bogatsza
o lekcję

z pomocą przyjaciół
odtwarzam strukturę wartości
pijesz więcej więcej ściągasz
w narkotykowym widzie coraz szybciej się staczasz
staję się silna znowu z godnością patrzę w lustro

odnajduję przystań osiągasz dno

na własne życzenie beznadziejnie
umierasz

...

rozumiem, że siódmy wers miał być też zabiegiem kompozycyjnym, mimo to proponowałbym z niego zrezygnować.... pojawia się wtedy więcej światła pomiędzy strofami.



pozdrawiam ciepło

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      wet-on-wet

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Benjamin Artur   Bardzo nastrojowy wiersz, w którym monotonna szarość deszczowej podróży staje się metaforą egzystencjalnego zagubienia. Świetny jest obraz palenia papierosa na poboczu, by "kolorem koszuli" przełamać szarość - to jakby gest oporu wobec przytłaczającego pejzażu i próba zaznaczenia własnej obecności w świecie. Znakomite jest zakończenie - pytanie, o obraz człowieka jako elementu większej kompozycji, który może zostać usunięty, jeśli nie będzie pasował do całości. Ta surrealistyczna puenta przenosi zwykłą podróż samochodem w rejony refleksji nad sensem własnego istnienia. 
    • Berenika97
      Letnie zawirowania

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Starzec   Lato to podobno bardzo uważny słuchacz - na pewno wyłowiłoby ten wyjątkowy głos z miliona innych.  :)) Pozdrawiam. 
    • Jacek_Suchowicz
      rzozrzucane słowa

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      (tryptyk) Piszesz wiersze piękne, czułe I rytmiczne. Od niechcenia, tak przypadkiem Rzucasz słowa. I przeplatasz swe tęsknoty Spontaniczne, Z takim wdziękiem, że je można Zacałować. Chociaż wersy jednym ciągiem Są pisane, To przestrzenie między nimi, Pustką krzyczą. A te zwrotki niby razem Układane, Nigdy siebie nie zobaczą, Nie usłyszą. Wybacz proszę mą brutalną Ingerencję I przepraszam, że się wtrącam, Tu akurat. Lecz pozbieram Twoje słowa Bardzo skrzętnie, By je potem wszystkie razem Poprzytulać. Bardzo chłodno, ze złą miną, Patrzysz bokiem, Że zostawię twoje strofy Gdzieś na drodze. Jeszcze tylko się zatrzymam Rzucę okiem, Może zgarnie zabłąkany Ten przechodzień. Już pochyla się niechętnie I je czyta. Zebrał szybko wszystkie wersy W jedną całość I uśmiecha się serdecznie, Bo jak widać W słowach szczęście, na tej drodze Go spotkało. Za pazuchę skrzętnie schował Twoje wiersze I do serca je przytulił Tak ochoczo. Bo zrozumiał że miłości Są cenniejsze, Niż pieniądze, splendor, sława Oraz złoto. Idę dalej, a nade mną, Świeci księżyc. Mleczna droga gdzieś mnie wiedzie Wokół cisza. W dali wodnik wraz z pannami Wozem pędzi, Lecz hałasu ani rozmów Tu nie słychać. A przy drodze wartkim prądem Strumień płynie; Próśb, uczynków oraz marzeń Niespełnionych. Czy pragnienia ktoś wysłucha I je przyjmie, By nasycić i napoić Tych spragnionych? W dali ziemia swym błękitem Jeszcze mami. Tam się kończy i zaczyna Coś od nowa. Ktoś pamięta i wspomina Żeś kochany, Póki żyją - rozrzucane Twoje słowa.     wspomnienia do których wracam właśnie umuzyczniłem i nie che mi wejść na stonę proszę o podpowiedź
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 103. Nie jesteśmy cieniami

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Chciałabym w to wierzyć. :) Ale patrząc na to, jak trudno przekładać wiedzę o przeszłości na wnioski dla teraźniejszości i przyszłości -  coraz częściej myślę, że historia to jednak niedocaniana nauczycielka.:)  Pozdrawiam. :) 
    • Jacek_Suchowicz
      zasłowienie

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      ach te Twoje zasłowienie ładne no tak rozrzucane słowa wspomnienia ni jak nie chce się zapisać   może w oddzielnym poście też nie wchodzi plik muzyczny     

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...