przeciętność

[Kraft_]

złote łany
zbóż cuda nad cudami
kompozytor wiatr gra melodię
pośród traw i tylko ptaki zachwycone
patrzą wolnością z lotu
na chabry maki kłosy
i głowy nienasycone kompozycją słońc

a jajogłowi wmawiają dzieciom
że świat nie jest taki dobry
że wojny że nienawiść że obłuda
że smierć zdrada i cierpienie
że spiderman cruella i gargamel
a tabaluga zorro i pszczółka maja nie istnieją
że nic nigdy się nie uda bo zło wije swoje gniazda

chodź maleńka spójrz
chłopczyku zobacz jak rośnie życie
chleb wypieka się sam z siebie
rozdaje kromki wyciagajacym dłonie
jedyne czego trzeba to zrozumieć
uwierzyć pod ciężarem ocenzurowania
po to tylko by w końcu móc
dostrzec perspektywy natury
postrzeganiem jutra podsłuchane latem
by wreszcie na powrót się stać
jak to dziecko we mgle łapiące motyle
ich kolorem wzlatując ponad normę

ponad poziomy

[Nata_Kruk]

To prawie "zaproszenie", by nie zamykać oczu, skoro wokół tyle piękna. Dosyć przyjemny obrazek, pierwszą możnaby przewersyfikować.
Z drugą zwrotką nie zgadzam się, czy na pewno "to" wmawia się dzieciom.. zostawiłabym z niej ostatni wers, w którym jest uogólnienie zła.
Fajne zakończenie z motylami, "kocham" je w wierszach, ale za "ponad normę i ponad poziomy" sugeruję zapisać... ponad wszystko, po prostu.
Niektórym drobiazgom przydałaby się mała korekta.
Pozdrawiam.

[Jan Kociński]

Bardzo spodobała mi się pierwsza strofa, która tworzy naprawdę sielski obrazek, ale dlaczego używać później jako kontrastu postaci o niesłowiańskim brzmieniu? I chyba w trzeciej strofie lepiej byłoby ,,ponad normę" przenieść do kolejnego wersu.

Prosty, a niebanalny. Przynajmniej w większej części [połowie ;) ]