wieczorem cienie się wydłużają

[Lobo]

niebo na zachodzie jak przypalona cegła.
ziemia po deszczu pachnie żelastwem, zastygłym odorem rdzy.
nie, to chyba taki posmak w ustach. metaliczny smak przegranej.
żarówka oszukuje noc, wyrzuca ją poza

okna pokoju, w którym siedzi. oswojone sny mniej bolą. widzi je,
przycupnięte w kącie, najbardziej szkaradne, jak zwykle pierwsze.
samotność kłuje w oczy, zmusza do nerwowego, niepotrzebnego
mrugania. zawsze bał się spać sam, pozostałość z lat, które odeszły.
marzenia, jak rozpryśnięta szklanka, walają się bezładnie po pokoju,
lśnią złośliwym blaskiem, drwią cichutko, gaworzą między sobą.
przegrana boli, jak razy na plecach z miejsc, gdy był mały. na ścianie
zdjęcie z lat dziecięcych. starszy człowiek siedzi

w milczeniu, papieros skwierczy w palcach. rzut oka na zdjęcie,
z poczuciem winy. czas sprzed wieków. życie przed życiem.
chłopczyk ze ściany patrzy trochę zaskoczony, nie tak to sobie
wymyślał kiedyś. lata przewalają się

z łoskotem między ścianami, powietrze drży od emocji, które
przyniosły ze sobą, zwalając jak wór z węglem pod nogi.
podnosi się powoli z fotela, skupione zmarszczki powtarzają
za głosem. jeszcze raz, mały, jeszcze jedna próba. słaby uśmiech,
pół gestu, salut do siebie, trochę do zdjęcia, ostatni papieros,
spać. jutro. coś dla dziecka, które miało być
kim innym.

[Messalin_Nagietka]

Lobo - mnóstwo tu przenośni ale nie dziargają przemyśleń - raczej je wiążą i wór się ciągnie czytając - tobołek własnego ja w domu schowanego - miło się czytało - jednak jakby brak było zakończenia - może się nigdy ten wieczór nie kończy ...
MN