Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

połóż się mężczyzno, połóż,
lepiej w łóżku niż do dołu
miałbyś iść, robota ciężka,
wiem, że w sile żadna chętka,
aby mięśnie wciąż napinać,
z pracy słodka snu przyczyna,
byś położył się i zasnął,
połóż się ze swą niewiastą,

śpij mężczyzno, spij spokojnie,
nim Cię sen w zaświaty porwie,
złóż swą głowę na mych piersiach,
usłysz ciche bicie serca
i już nie myśl, co tam jutro,
nie zasypiaj mi tak smutno
jakbyś umrzeć miał za chwilę,
śpij w radości, jak motylek,

jutro, mój mężczyzno, jutro,
wstaniesz rano, powiesz – trudno,
zjesz śniadanie i do pracy
by swe życie w trudzie spłacić,
wrócisz do mnie gdzieś pod wieczór,
spojrzysz – jaki ze mnie piecuch,
może wtedy się uśmiechniesz,
śpij mężczyzno – nocka jeszcze.

Opublikowano

Wiersz dobrany,
rytm bez rymu,
wszystko swoiskim przesycone.
Babka, chłop, roboty kupa,
czemu nie zalali się w trupa,
jako w życiu często bywa?
I jeszcze bez dziatek kupy,
nie rozumiem o czym to jest?
Wiersz bez tyłka po przepiciu
to nie o Polakach zgoła.
I jeszcze nie spaliła im się od papierocha stodoła...
I tak dalej, i dalej, jestem zwolenniczką tego cyklu, pozdrawiam serdecznie i cieplutko.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



zapewne znasz Lourds kawałek
Lay Lady Lay, kórą Dylan'ek
śpiewał - tu moja odpowiedź
lecz nie zaświtało w głowie
by chałupę podpalać czy przepić
wiersz chciałem uspokoić, uleczyć
tę rewolucyjną - ojcowiznę
wyszedłem na wody - omijając mieliznę
MN

ps. dzięki Lourds - miło mi za wejrzenie i za wskazania i tak w ogóle

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • "Gdy wejdziecie na ścieżkę", rzekł Hades

      "Odwrócić się nie będzie ci dane"

      Poeta przytaknął: "Choć serce ze strachu drży

      A lico zapewne mam blade

      Zaszedłem tak daleko - dam radę".

       

      On rusza przodem - ona w ślad za nim

      Tył jego głowy w podróż ją prowadzi

      Zszedł po nią do piekieł i o nią się martwi

      Lecz jeden zły krok i na zawsze ją straci

       

      Wierna, oddana, lecz dłuży jej się droga

      Wytęża wzrok w nieprzeniknionych ciemnościach

      Jego złote loki z potylicy spadają na kark

      Chłonie tę sylwetkę, by zabić swój strach

       

      Z radością przyjęła ukochanego przybycie

      Lecz kiełkuje w niej teraz chęć skrycie

      Dowodu miłości jeszcze większego

      Gestu tragicznego i ostatecznego

       

      Lekki ruch głowy interpretuje na opak

      Ptak w niej trzepocze, myśli: "A co jak...?"

      Z każdą sekundą jest coraz gorzej

      I wzywa w myślach: "Pożądania boże!"

       

      Lęk przed spojrzeniem obróciła w pragnienie

      Byłoby to jego troski ostatnie potwierdzenie

      Całą sobą więc krzyczy - tylko nie gardłem

      "Sprawdź, czy tu jestem! Czy uciekłam z czartem!"

       

      Gdy światło już widać w oddali

      Zapowiedź wyjścia, kilku kroków ostatnich

      Rodzi jej się scena przed zmęczonymi oczami

      Jego radości i między nimi ściany

       

      Zawsze posłuszna, czy tym razem też wymusi uśmiech?

      Uda zanurzenie we wspólnych obietnicy uciech

      Jak może znowu czuć się szczęśliwa i kochana?

      Jak może myśleć, że jest chciana?

       

      Czy nie lepiej by było jej zostać w podziemiach

      Gdzie nikt nie odgrywa, nie przerzuca się w pretensjach

      Gdzie znoju swojego nie musi kryć

      Skoro i tak jak nieszczęśliwa żona ma żyć?

       

      Hades przemyślnie w przegranej pozycji ją ustawił

      Nadzieję na życie z ukochanym zabił

      Bo pokochała tego, który by się obrócił

      Który kochałby tak bardzo, że ich przyszłość by odrzucił

       

      Poeta już wyszedł i woła: "Uwaga! Ja, niezwyciężony!

      Za chwilę spojrzę w stronę mej żony!"

      Patrzy; zdziwiony, uśmiech schodzi mu z twarzy

      Jej już bowiem tam nie ma

      W stronę świata umarłych się prędko cofnęła

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...