Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Osaczony

Adam Witkowski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Adam Witkowski

Adam Witkowski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Przyszli po mnie w mroku nocy,
Nie otrzymałem od nikogo pomocy,
Nie wiem czego chcieli,
Na czarnej liście mnie mieli.

Znak nacjonalizmu ich ubrania zdobił,
Ale jam przecież nic nie zrobił,
Moje myśli rozdarte w cztery strony,
Strasznie bałem się czarnej wrony.

Na ucieczkę było już za późno,
W szeregach SS nigdy nie jest luźno,
Moje ciało całe drgało,
Moje cierpienie głośno krzyczało,

Zostałem do więzienia zabrany,
W rozpacz i niedowierzanie byłem ubrany,
Nad kwiatem mej duszy się znęcali,
Na mej strunie życia grali.

Klucz do mej duszy wyrzuciłem,
W kapłańską ciszę się zatraciłem,
Płomień życia uległ metamorfozie,
Długo wędrowałem w mej poszarpanej psychozie.

Moje ciało zwiotczało,
Coś chyba we mnie zwariowało,
Pogłębiłem się w zatraceniu,
Moje życie uległo uśmierceniu.

Teraz tylko ciemność moje oczy oplata,
Jest to ciężkich chwil zapłata,
Syzyfowe cierpienie mną zawładnęło,
I wraz zemną zginęło.

Wojna się skończyła,
Moje życie wykończyła,
Rodzina pozostała w żałobie,
Bo ja leżę teraz w grobie.

Jacek_P.

Jacek_P.

Opublikowano
Opublikowano

Adamie, nie wystarczą same rymy, by powstał wiersz. Jeżeli ma być wiersz rymowany, musi być narzucona dyscyplina rytmu. Do tego jeszcze trzeba dodać jakieś oryginalne sformuowania, może porównania, przenośnie, grę słów, coś, czym wiersz mógłby się bronić. Do tego jeszcze nie powinien być przegadany; każde słowo musi mieć w nim swój cel.
Dla przykładu przerobiłem pierwszą zwrotkę według rytmu pierwszego jej wersu. Powiało trochę Broniewskim. (Osadzili, trzymają i basta). Tak, że dużo pracy przed Tobą, ale działaj. Zachęcam. No i pozdrawiam.
Ja.

Przyszli po mnie w mroku nocy,
Znikąd szansy czy pomocy,
Nie mówili czego chcieli,
Skuli pysk, skuli i wzięli.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...