Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Ja na szczęście nie mam długów, Bóg mi spłacił, ale też nie mam majątku, przydałby się:)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      W porządku :)
    • @Natuskaa   Przepraszam, ale mi się coś pomyliło. Wydawało mi się, że pisałam jako druga. Przepraszam za swoją nieuwagę. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      21:17, 22:15, 22:17... ej no, przecież to nie chodzi o godzinę. Serio tamtego komentarza nie wyświetlało u mnie w momencie, kiedy odpowiadałam na Twój pierwszy u mnie komentarz pod tym wierszem. Nie wiem co to był za błąd.   Miłego wieczoru :)
    • @Czarek Płatak   To piękny, głęboko melancholijny i zmysłowy wiersz. Zbudowany jest na intymnych, ulotnych obrazach - jest tu stan zawieszenia między snem a jawą, przeszłością a przyszłością. Bardzo ważny jest tytuł - sugeruje, że wszystko, co opisuje podmiot liryczny, może być jedynie wewnętrzną projekcją, powidokiem, złudzeniem lub wspomnieniem, które odtwarza pod powiekami.   Podmiot wydaje się stać z boku - świt, na który czekał, po prostu "przejdzie", bo on wybiera sen i odrealnienie. Jest tu też samotność -"przejdzie ta która będzie wiedzieć" - sugeruje utraconą szansę na porozumienie.   Fraza "kwiaty wzbiorą pod językiem , kiedy cię usłyszą" to wspaniała metafora słów, które są piękne, ale nie mogą zostać wypowiedziane. Natomiast petrichor - może być zapachem nostalgii.   Ostatnia strofa to bolesna, wewnętrzna walka. Podmiot próbuje siłą zatrzymać nadchodzącą ciemność. Ślady widoczne dla świata znikną, ale wewnętrzne blizny (pręgi) nadal będą zadawać ból. To doskonały opis traumy lub głębokiej straty.   Koniec wiersza - "wybije mi północ choć , minie południe" podsumowuje stan emocjonalny podmiotu. Niezależnie od tego, co dzieje się na zewnątrz (obiektywnie jest środek dnia, jasno), w jego wnętrzu zapada absolutna noc. Wiersz ten jest fantastycznym studium wewnętrznego bólu ukrytego pod płaszczykiem pięknych, zmysłowych obrazów natury.   Tak to widzę, ale może się mylę. Twoje wiersze są niezwykłe! :) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...