Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

obrysuj mi pamięć konturem
obrazy nie wyjdą spod kreski
w milczeniu zapiętym na uśmiech
pożółkłym od gorzkich refleksji

naszkicuj mi żal zapomnieniem
niech ciągle nie pyta o wczoraj
bo to co umarło jest cieniem
niedosyt niech milczy lub skona

Opublikowano

Warsztatowo dobrze napisane. Układem abcb zawsze będzie rytmicznie jeśli akcenty się zachowa.
Obrysuj, kreski, naszkicuj jedno z tych słów można wymienić np na namaluj czy jakieś inne mniej zbliżone do szkicowania.

Opublikowano

ale, cos mi zgrzytają te pierwsze wersy, mianowicie;
"obrysuj mi pamięć konturem
obrazy nie wyjdą spod kreski" => jeśli chodzi o to żeby nie wyszły spod kreski
to lepiej by brzmiało - "niech obraz nie wyjdzie spod kreski"
a być może to jest literówka i chodzi o to by wyszły;
"obrazy niech wyjdą spod kreski"
Ja sie w sumie nie znam, ja tu tylko sprzątam:)
pozdrawiam jeszcze raz.

Opublikowano

pięknie :)))

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



rzuć cienie na wszystko co było
przypudruj miczenie i gorycz
zwal z brzucza zbędną otyłość
przypomnij wspaniały smak ostryg

konturem zlikwiduj niepewność
bo nowe raduje nie złości
w tle nutę zachowaj mi rzewną
niech pomrą inni z zazdrości

pozdrawiam Jacek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Życie starszego mocno, dopiero co owdowiałego mężczyzny. Jeszcze wczoraj ktoś był, mówił, spał z nim, dzisiaj już jest sam w dzień i w nocy. Te same czynności, które jeszcze wczoraj miały sens, wykonywane z rozpędu, żeby coś robić. Jego umysł i on sam zatrzymali się wczoraj razem z czasem, który stanął wraz z jej śmiercią. Bardzo dobry i poruszający wiersz, świadczący o ogromnej wrażliwości autorki. Brawo. M. 
    • @Berenika97 Trochę jak o tym kocie od Szymborskiej
    • @Berenika97 Tak. To tak jak grasz w szachy i wiesz, że widzisz i rozumiesz jedynie część, pojedynczą warstwę trójwymiarowego obrazu. Ale masz też przeczucie, że na innym poziomie ziarnistości i zoomie, do którego nie masz dostępuu - ten sam obraz wygląda inaczej. I do tego dostajesz jeszcze przeczucie... Że to wszystko rozrasta się rizomatycznie w różne ścieżki. A gdy tak jest w wierszu... To okazuje się, że przy każdym nowym czytaniu zaczynasz odkrywać w sobie tę pustkę, którą wiersz zaczyna wypełniać zawsze jednak, z definicji pozostawiając brak, który nadal będzie pytał. Jeśli wiesz co chcę powiedzieć...
    • jeśli naprawdę chcesz za mną tęsknić zacznij natychmiast jeśli trudno ci żyć bez myśli o mnie prześlij ją dalej jeśli zakopiesz to głęboko i przyklepiesz nic nie urośnie   znaki i gesty wschodzące przypływy senne w pęku klucz przywieszony jako ten nie wiadomy czy jest od czegoś być może od złotej komnaty   słucham jak do mnie mówisz moje ciało słucha staje się wielkim uchem które odczuwa jak dotykasz brzmieniem wtulony bezpieczny   i rozciągam ten sen po noc piję z nim kawę czarne pokruszone ziarna zalewam wrzątkiem   i na powrót w tym pęku noszę cię przy sobie   jeśli naprawdę chcesz za mną tęsknić bądź w tym mocniej jeśli trudno ci żyć bez myśli o mnie zajmij się nią lepiej jeśli zakopiesz głęboko i przyklepiesz czy wybaczysz sobie
    • Bezruch. Kto wie czy to dobre, czy złe? Jeśli przejściowe to oczyszczające, to nawet wymagane, ale na dłużej... kto wie? Każdy przypadek zapewne jest inny.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pełni jesteśmy monologów, to leży w naturze człowieka, tak samo jak dualizm, który często wyciszamy czyjąś obecnością. Interesujący wiersz.   Pozdrawiam:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...