Dawniej Aurora

[Anna_Para]

wieczory miała tylko dla ciebie.
rwące oceany zagrabiły
brzegi katamaranu.

woda i czas umieją zatopić jedną falą.
paraliżują języki.
odnawiają politurę obrazów
albo palą jak szata Dejaniry

psy głodne suchej karmy. wytresowane
hasłem siad. połamane.

wy(sz)czekują.

17.09.2011.

[Nata_Kruk]

Sporo symboli. Pierwsza czytelna, co do reszyty, wyszła mi tutaj pewna refleksja.. czas potrafi "zatopić" (nie)jedną falę,
paraliżuje języki, że milkną, ale też goi "rany", co z efekcie pozwala.. wyczekiwać.. lepszych czasów.
Niepokoi trochę.. wytresowane hasło - siad, może w nim kryje się wspominanie tego, co minęło...
Anno, chyba lepiej nie potrafię.. :| Tytuł "zaowocował" obrazem zorzy polarnej, którą chciałabym zobaczyć na żywo,
choć raz w zyciu.
Pozdrawiam.

[Anna_Para]

Nato,

doskonale odczytujesz (zorza, jutrzenka). Jestem wdzięczna, że jako jedyna się tu odzywasz i zostawiasz ślad. Wdzięcznie się kłAniam.

Cieplutko,

Para:)

[Sylwester_Lasota]

psy Pawłowa? :)
byłem, czytałem :)... jakoś, po swojemu :)
pozdrawiam :)

[Anna_Para]

Sylwku,

dobrze, że "po swojemu". Tak powinno być. Jasne, że psy Pawłowa.

Dziękuję za poświęcony czas i komentarz:)

Cieplutko,

Para:)

[Sylwester_Lasota]

o! to jednak coś skumałem ;)
cieszę się.

[Anna_Para]

Sylwku,

skąd w ogóle wątpliwości, że nie "skumałeś"?

Jesteś łebski facet! Nie gadam z innymi! :)

Cieplutko,

Para:)

[Lilka_Laszczyk]

Trudny ten wiersz Aniu,
Do zrozumienia. Jeżeli mowa o jutrzence to dlaczego wplątane zostały do tego psy?
Dlaczego szata Dejaniry niszcząca pojawia się z czasem? Ona ma wiele wspólnego z zazdrością i miłością.
Wybacz ten brak zrozumienia.
Pozdrawiam ciepło
Lila

[Anna_Para]

Lilko,

pytania, jakie zadałaś, świadczą o tym, że doskonale zrozumiałaś wiersz.

Wiem, o co Ci chodzi: Czasem sama miewam wrażenie przesytu, tzn. przeładowania wiersza klamotami, rekwizytami.

Mam nadzieję, że tu nie zagraciłam.

Pozdrawiam,

Para:)

[Lilka_Laszczyk]

Nie zagraciłaś, jednak mam wrażenie, że występuje leciutki nadmiar metafor. Ale ja się nie znam. Odczytuje wiersze bardziej intuicyjnie, no chyba ,że sa z bardzo prostym przekazem i z uzyciem niewielu środków wyrazu ( Twoje nie są!)
Pozdrawiam ponownie
Lilka

[Anna_Para]

Dziękuję, Lilko!

:)

Para:)

[Grażyna_Kudła]

Aniu, krążę wokół wiersza i nie potrafię rozgryźć. Aurora, to dla mnie matka opłkująca swojego syna, z mitologii. Gdy czytam w tytule "dawniej", myślę, że chodzi o jej żal, że już nie jest tak wojownicza, czas zagoił rany.
Czas i woda - zatapiają jedną falą. To przenika mnie na wskroś. Czyżby syn peeki utonął?
To jest przejmujący wiersz, a mnie tylko na tyle stać.
Pozdrawiam serdecznie, Grażyna.
:)

[Anna_Para]

Grażko,

doskonale czytasz o tragedii. Trafnie odbierasz nastrój wiersza, co jest najważniejsze.

Aurora wystąpiła tu jako opiekunka zorzy, jutrzenki - "dawniej" - bo już nie musi sprawować tej funkcji.

Reszta jest już jasna, oczywista.

Dziękuję, że wpadłaś, cieplutko pozdrawiam,

Para:)

[Marek_Dziekan]

Tak to już bywa. Niegdyś gotowi byliśmy robić rewolucję, mieć,chęć pragnienie,zapał i szaleństwo, ale to mija.
Bardzo życiowe.

[Anna_Para]

To już wiesz sam - najlepiej.

[cezary_dacyszyn]

dawno mnie nie było ... Dobry wiersz , spod Twojej "drugiej" ręki :-)

[Anna_Para]

Witaj, Cezary,

dziękuję. Nie bardzo wprawdzie rozumiem "moją drugą rękę", ale to pikuś. Miło, że wpadłeś. Pozdrawiam,

Para:)