Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Prośba

Witch

Przez Witch
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Witch

Witch

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Czy mógłbyś...
wejść w moją głowę i poukładać wszystko tak jak było?
Odłóż na swoje miejsce marzenia.
Niech wrócą tam, gdzie były zanim się zjawiłeś!

Czy mógłbyś...
pozamykać na klucz ezoteryczne pragnienia,
które przez pomyłkę wypuściłeś z klatki?
Przecież teraz już wiemy, że właśnie tam jest ich miejsce.

Czy mógłbyś...
pomóc mi otrzepać się z tych wszystkich ciepłych spojrzeń?
One cały czas błąkają się jeszcze po mnie
i nie chcąc odejść nie pozwalają zasnąć.

Czy wiesz...
jak trudno przekonać uszy,
że nigdy nie słyszały słów, które słyszały
i usta, że tak naprawdę... to zawsze milczały...

Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witch - chodzi o to, mógłbyś - można bez tego -

--------------------------------------------------
proszę - wejdź w moją głowę,
poukładaj wszystko tak jak było
Odłóż na swoje miejsce marzenia.
niech wrócą, gdzie były zanim się zjawiłeś

domagam się abyś pozamykał
na klucz ezoteryczne pragnienia,
które przez pomyłkę wypuściłeś z klatki
Przecież już wiemy, że tam jest ich miejsce.

pomóż mi otrzepać się
ze wszystkich ciepłych spojrzeń?
One cały czas błąkają się jeszcze po mnie
nie chcąc odejść, nie pozwalają zasnąć.

wiesz...
trudno przekonać uszy,
że nigdy nie słyszały
słów są do słuchania

--------------------------------------------------
MN
ps. to tylko propozycja
Jacek_P.

Jacek_P.

Opublikowano
Opublikowano

No, jak już Ci miksujemy, to jedziemy dalej. (Jak szaleć, to szaleć)
A gdyby tak:

Czy mógłbyś wejść w moją głowę i poukładać wszystko tak jak było?
Odłóż na swoje miejsce marzenia.
Niech wrócą tam, gdzie były zanim się zjawiłeś!

Pozamykaj na klucz ezoteryczne pragnienia,
które przez pomyłkę wypuściłeś z klatki.
Przecież teraz już wiemy, że właśnie tam jest ich miejsce.

Pomóż mi otrzepać się z twych wszystkich ciepłych spojrzeń.
One cały czas błąkają się jeszcze po mnie
nie chcą odejść, nie pozwalają zasnąć.

Czy wiesz jak trudno
przekonać uszy,
że nigdy nie słyszały słów
i usta, że tak naprawdę
zawsze milczały...

Co o tym myślisz?
Pozdrawiam.
Ja.

Witch

Witch

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

hmm... zastosowałam tę dziwność: przekonać uszy, że nie słyszały słów, które słyszały... żeby podkreślić jak trudne jest to zadanie... wręcz nierealne... pomyślę nad tym i dziękuję za wskazówki

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Myśli i słowa

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • vioara stelelor
      Navigare necesse est

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • Alicja_Wysocka
      Wyjście

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • Alicja_Wysocka
      Takie nic

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • Alicja_Wysocka
      w pół słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...