Wędrowcom

[Karol_Kniaziuk]

Ręką powiodłaś po skale
muskałem wzrokiem wyniosłe szczyty
ile nam było trzeba
pod zieloną kołdrą lasu
by grzeszną wędrówką
zamknąć w pułapce pamięci
piękno gór
nieznane przewodnikom

[Bachencja_S.]

Wracam do tego wiersza kolejny raz..... :) Znaczy się - coś w nim jest. Dla mnie....
Kocham Tatry. Może dlatego?

"by grzeszną wędrówką
zamknąć w pułapce pamięci
piękno gór
nieznane przewodnikom"

Właściwie - to wracam ciągle do tego fragmentu. :)

[Karol_Kniaziuk]

Bardzo mi miło, że znalazł się choć fragment godny uwagi. Pewnie dzięki Tatrom ;)
Fajnie byłoby dopracować początek, żeby nie straszył...

[Bachencja_S.]

Nie. Raczej dzięki tajemnicy, którą ów zawiera. ;)
Początek - wcale nie straszy.
Ja bym go rozwinęła, ma potencjał.

[Karol_Kniaziuk]

Dzięki :)
W takim razie do szuflady! Będzie czekał lepszych czasów, bo na razie pomysłu na rozwinięcie początku brak, a inne propozycje się nie pojawiły. Może kolejnych podobnych przeżyć mi trzeba? ;)
Pozdrawiam :)

[dorfman]

Panie Karolu, dostrzegam w pierwszych wersach wyraźną niespójność gramatyczną( najpierw "powiodłaś", później "muskałem").Może zamiast "białego" tekstu, zastosować znaki interpunkcyjne, które mogłyby rozjaśnić nieco zamysł autora. Ponadto "wyniosłe szczyty" są dla mnie trochę nazbyt szkolne, oklepane. A na koniec brawa za "piękno gór nieznane przewodnikom". Pozdrawiam.

[Karol_Kniaziuk]

Prawda, że szkolne, ale chciałem być nieprzyzwoity, a to było najbardziej nieprzyzwoite na co zdobyć się potrafiłem ;) Jeśli dwuznaczność nie jest dość oczywista, to będzie trzeba podziałać w kierunku jej uwypuklenia.
Przyznam, że początek razi mnie samego. Został "przyklejony" trochę na siłę do ostatnich wersów, które (w moim odczuciu, oczywiście) nie są takie złe. Stąd obecność tekstu w tym dziale.

Dziękuję za konkretne uwagi. Doczekałem się ;)