Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Skubany Skuba, ten to miał farta
za sprawą siarki smoka do czarta
wysłał i zgarnął córeczkę Kraka,
ta była piękna zaś on pokraka

do tego także uzależniony
przez co w gospodzie to, co od żony
dostał w posagu przerypał w kości
więc zaczął siarę żłopać ze złości

żłopał i żłopał, więc w krótkim czasie
miał ze trzy metry obwodu w pasie,
nie wytrzymało tego serducho
a chwilę potem rozsadził brzucho

gaz, które wewnątrz się skumulował
bo Sukuba w porę nie przystopował
i tak podzielił los swej ofiary
ginąc za sprawą wina vel siary.

Opublikowano

Miły Henryku,
masz małe błędy,
choć nie bez liku -
posłuchaj zrzędy:

"gaz, [u]które[/u] wewnątrz się skumulował
bo [u]Sukuba[/u] w porę nie przystopował"

KtórY i Skuba, bez pierwszego U. :)

Fajna fraszka. :)
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Uszy po sobie i do poprawki
albo za byki do oślej ławki
tak było kiedyś, dawno, przed laty
wiem, bo słyszałem od swego taty,

że taka ławka była gehenną
bo niweczyła pozycję cenną,
którą wyrabiał uczeń dzień po dniu
a na tej ławce napis - przechodniu

tu oto siedzą tylko matoły
zakały naszej klasy i szkoły -
i tak za uczniem fama się niosła
i nadawała przydomek osła.


Serdecznie pozdrawiam
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Uszy po sobie i do poprawki
albo za byki do oślej ławki
tak było kiedyś, dawno, przed laty
wiem, bo słyszałem od swego taty,

że taka ławka była gehenną
bo niweczyła pozycję cenną,
którą wyrabiał uczeń dzień po dniu
a na tej ławce napis - przechodniu

tu oto siedzą tylko matoły
zakały naszej klasy i szkoły -
i tak za uczniem fama się niosła
i nadawała przydomek osła.


Serdecznie pozdrawiam
HJ
Lecz teraz wiek jest dwudziesty pierwszy,
jest psychologia, pedagogika,
wiemy, że pisząc rozprawki, wiersze,
się nie uniknie czasem błędzika.

Wiemy, że bycie perfekcjonistą
prowadzi ludzi wprost do ruiny,
że trzeba sobie dać ponad wszystko
prawo do błędów i dobrej miny.

Serdeczeństwa. :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wiele podtekstów albowiem życie
niesie ze sobą wielkie i tycie
sprawy i sprawki a w każdym stadle
obraz odbity w krzywym zwierciadle

można i trzeba ozdabiać śmiechem
i żeby śmiech się potoczył echem
lecz jednocześnie by był przestrogą
co z nami zrobić nawyki mogą.


serdecznie pozdrawiam
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Uszy po sobie i do poprawki
albo za byki do oślej ławki
tak było kiedyś, dawno, przed laty
wiem, bo słyszałem od swego taty,

że taka ławka była gehenną
bo niweczyła pozycję cenną,
którą wyrabiał uczeń dzień po dniu
a na tej ławce napis - przechodniu

tu oto siedzą tylko matoły
zakały naszej klasy i szkoły -
i tak za uczniem fama się niosła
i nadawała przydomek osła.


Serdecznie pozdrawiam
HJ
Lecz teraz wiek jest dwudziesty pierwszy,
jest psychologia, pedagogika,
wiemy, że pisząc rozprawki, wiersze,
się nie uniknie czasem błędzika.

Wiemy, że bycie perfekcjonistą
prowadzi ludzi wprost do ruiny,
że trzeba sobie dać ponad wszystko
prawo do błędów i dobrej miny.

Serdeczeństwa. :)
Toteż tak robię i niezrażony
tak jak poprzednio stawiam kulfony
nie bacząc na to, że za lapsusy
jest reprymenda oraz minusy

pozdrawiam
HJ
Opublikowano

I co też Acan tu imputujesz
krakowskim trunkom renomę psujesz
jaka tam siara w tymże to wieku
tokaj pijano miły człowieku

Gdzie indziej szukaj zgonu przyczyny
i czyjej innej poszukuj winy
że Skuba co to mówisz miał farta
tak efektownie odszedł do czarta

Wiadomo nawet szlachetne trunki
w dużej ilości rodzą frasunki
u płci nadobnej co zapomniana
wieczorem sama i sama z rana

Może to żonka o stadło dbała
kwaterkę Viagry mu dosypała
co połączone z wina ciupiną
krótkiego szczęścia było przyczyną

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pewnie tak było jak opowiadasz
lecz nie niekompletne dane posiadasz
albowiem była na samym skraju
miasta gospoda, w której w zwyczaju

było serwować różne mikstury
zmieszane z winem dla koniunktury
że niby lepsze, przez co zacniejsze
a takie same jak te dzisiejsze

co to za sklepem lub w którejś bramie
a bram na pęczki bywa przy SAM-mie
solo, w duecie lub w większych grupach
żłopią trębacze a że o trupach

nikt nic nie mówi, nie ma raportów
bo bezimienni są, bez paszportów
i bez dowodów, i bez meldunku
a to, co mają to chęć by trunku

który nie musi być z górnej póły
wynieść ze sklepu ile muskuły
wydolą oraz zebrana kaska
zebrana z trudem - daj ile łaska

a potem piją to bez pamięci
bo to ich żywioł, bo to ich kręci
i nikt nie baczy, że w winie siara
lecz jak najwięcej wypić się stara.


serdecznie pozdrawiam
HJ
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pewnie tak było jak opowiadasz
lecz nie niekompletne dane posiadasz
albowiem była na samym skraju
miasta gospoda, w której w zwyczaju

było serwować różne mikstury
zmieszane z winem dla koniunktury
że niby lepsze, przez co zacniejsze
a takie same jak te dzisiejsze

co to za sklepem lub w którejś bramie
a bram na pęczki bywa przy SAM-mie
solo, w duecie lub w większych grupach
żłopią trębacze a że o trupach

nikt nic nie mówi, nie ma raportów
bo bezimienni są, bez paszportów
i bez dowodów, i bez meldunku
a to, co mają to chęć by trunku

który nie musi być z górnej póły
wynieść ze sklepu ile muskuły
wydolą oraz zebrana kaska
zebrana z trudem - daj ile łaska

a potem piją to bez pamięci
bo to ich żywioł, bo to ich kręci
i nikt nie baczy, że w winie siara
lecz jak najwięcej wypić się stara.


serdecznie pozdrawiam
HJ

Fakt nie wiedziałem że Skuba z panów
aż do takiego stoczył się stanu
że wreszcie całkiem znalazł się na dnie
i chlał na umór już co popadnie

Pewnie kroniki nie piszą wcale
czy faszerował się Esperalem
jak baran siarką i czy to było
przyczyną że go tak rozpieprzyło

Lecz nie przestaje mnie boleć głowa
że całej prawdy to jest połowa
Skuba szewczyna z nizin dratewka
że może inna tu zabrzmi śpiewka

Czy nie jest myśl też ta wykluczona
że może poznał on K. Brunona
że cały smok ten to była ściema
i inny rodzi się tu poemat

Siarka w barana baran pod dziurę
smok go połyka pali mu rurę
pije i biegnie do jamy w bólu
jama pod zamkiem Pierdut - po królu.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pewnie tak było jak opowiadasz
lecz nie niekompletne dane posiadasz
albowiem była na samym skraju
miasta gospoda, w której w zwyczaju

było serwować różne mikstury
zmieszane z winem dla koniunktury
że niby lepsze, przez co zacniejsze
a takie same jak te dzisiejsze

co to za sklepem lub w którejś bramie
a bram na pęczki bywa przy SAM-mie
solo, w duecie lub w większych grupach
żłopią trębacze a że o trupach

nikt nic nie mówi, nie ma raportów
bo bezimienni są, bez paszportów
i bez dowodów, i bez meldunku
a to, co mają to chęć by trunku

który nie musi być z górnej póły
wynieść ze sklepu ile muskuły
wydolą oraz zebrana kaska
zebrana z trudem - daj ile łaska

a potem piją to bez pamięci
bo to ich żywioł, bo to ich kręci
i nikt nie baczy, że w winie siara
lecz jak najwięcej wypić się stara.


serdecznie pozdrawiam
HJ

Fakt nie wiedziałem że Skuba z panów
aż do takiego stoczył się stanu
że wreszcie całkiem znalazł się na dnie
i chlał na umór już co popadnie

Pewnie kroniki nie piszą wcale
czy faszerował się Esperalem
jak baran siarką i czy to było
przyczyną że go tak rozpieprzyło

Lecz nie przestaje mnie boleć głowa
że całej prawdy to jest połowa
Skuba szewczyna z nizin dratewka
że może inna tu zabrzmi śpiewka

Czy nie jest myśl też ta wykluczona
że może poznał on K. Brunona
że cały smok ten to była ściema
i inny rodzi się tu poemat

Siarka w barana baran pod dziurę
smok go połyka pali mu rurę
pije i biegnie do jamy w bólu
jama pod zamkiem Pierdut - po królu.
Jeśli połączyć te wszystkie fakty
i nadać rangę - do wyjaśnienia
to i faktycznie, że była ściema
bowiem w kryminał wszystko się zmienia

lecz, po co sobie zaprzątać głowę
wszak u nas asów jak kart w rękawie
raz dwa przymknęli winien nie winien
i mają sukces i jest po sprawie.

serdecznie pozdrawiam
HJ
Opublikowano

Mi nasuwa się pytanie
Wielki mistrzu rymów panie
Czy mistrzowi to uchodzi
Pisać wiersz który to godzi
W dobre imię szewca Skuby
Zaś na końcu jego zguby?

Pozdrawiam )

Opublikowano

Dzielny Skuba skubany
Pod bramy Wawelu wezwany
znamy od dziecka te bajkę
krakowską, stara pogwarkę

kiedyś to Szewczyk Dratewka
skradając się blisko drzewka
nakarmił smoka baranem
i smok poległ nad ranem

napasłwszy siarą brzuszysko
poczuł w trzewiach ognisko
pił wodę z Wisły głębokiej
łypiąc dookoła okiem

pragnienie mu rozum zabrało
i ciągle mu było mało
skończył bidulek tragicznie
w Krakowie zrobiło się ślicznie

morał z tej bajki wynika
jak pijesz to pij z flakonika
i nie przekraczaj broń boże normy
bo finał być może przekorny

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wedle przekazu mojego taty
a opowiadał mi to przed laty
tak właśnie było, mówił mi, chłopie
do dziś, dlatego szewc wódę żłopie

żeby podtrzymać tradycje stare
więc tak jak Skuba też ciągnie siarę
i chociaż sprawa to niepojęta
żłopie w niedzielę a także w święta

a w poniedziałek na wielkim kacu
mówi do siebie - basta pajacu
zamiast gorzały dziś pijesz miętę
i wiesza kartkę, na drzwiach - Zamknięte.


Serdecznie pozdrawiam
HJ

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Owszem także lubię z taktem
kieliszeczek, dwa, trzy góra
lecz nie zawsze trzymam wodze
gdyż niekiedy ma natura

jak to mówią ciągnie wilka
mnie do lasu niekoniecznie
a pozwala cztery, pięć, sześć
no a wtedy jest bajecznie

i choć robię to świadomie
siódmy, ósmy i dziewiąty
ale w końcu otrzeźwienie
i nie sięgam po dziesiąty

bo podobno silną wolę
mam i umie przystopować
a kto chce odlecieć w nicość
mnie nie musi naśladować.


Serdecznie pozdrawiam
HJ

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Widziałem jak dajesz mu pieniądze  a ledwie wczoraj  gdy ja chciałem od Ciebie pożyczyć,  zbyłeś mnie tym,  że nie masz tyle  by jeszcze pożyczać innym. I ja bynajmniej nie potrzebowałem na wódkę a po drugie oddałbym Ci te drobne już dziś a on, zerknął przez ramię na kloszarda, który ściskał pięciodolarówkę,  tak mocno niczym  kochanego syna albo wyśnioną kochankę, będzie miał u Ciebie wieczny dług w piekle. Dziękuję, że traktujesz żuli spod sklepu, lepiej niż starych przyjaciół.     Wykonał ruch jak gdyby chciał, obrócić się i ruszyć do bezdomnego, wyrwać mu banknot  i wsadzić go sobie do kieszeni kurtki. W tym czasie  pozostawiony sam sobie kloszard,  skierował swe posuwiste,  niepewne kroki do sklepu. Mi w tym czasie udało się  ukierunkować rozmowę znów  na poprzednie, przyjemniejsze tory. Gdy wróciliśmy do dialogu  o dzisiejszej próbie naszego zespołu i zaczęliśmy omawiać koszta  związane z wynajęciem sali koncertowej, bezdomny opuścił sklep. Teraz w jego dłoni  zamiast dolara z Lincolnem, spoczywała niewielka butelka  najtańszej whisky.     Widać byłem finalnym darczyńcą tego dnia. Jego oczy śmiały się wręcz  do rubinowego płynu w środku. Alkohol widział w nim kogoś więcej  niż istotę z marginesu. Nie widział w nim ofiary  ani rzuconego w  otchłań choroby uzależnionego. Był naczyniem,  które skupiało w sobie procenty. Mistrzem powolnych,  wymierzonych dokładnie łyków. Lekarzem swej duszy. Szamanem inicjacji. Wyzwolonym z  systemu praw społecznych bytem. Był plamą na honorze krajobrazu, lub plamą honoru  pośród upadku ideałów społecznych.     Usiadł z butelką na niskim murku i pociągnął z niej solidny łyk. Dlaczego mu się tak przyglądasz? Liczyłeś na to że kupi sobie burgera i colę? Nie znasz go?  Zapytałem wybijając go lekko z rytmu. Że co? Czy z nim kiedyś gadałem? Nigdy w życiu. Raz, kilka lat temu  podszedł do mnie  i poprosił o drobne.  Kazałem mu spadać i grzebać w śmietniku. Czekaj, czekaj … a niby dlaczego  miałbym go znać? Gość jest legendą. Jeszcze żywą. Mój rozmówca zrobił wielkie, zdumione oczy. Legendą? Pijaków?  Pobił jakiś miejscowy rekord promili i przeżył? Czy obudził się w kostnicy  i kazał się zawieźć z powrotem na imprezę?     Pamiętasz sezon Sfinksów w dziewięćdziesiątym trzecim? Zbiłem go z tropu zupełnie. Wybacz ale jak przez mgłę, ironizował, miałem wtedy dwa lata i Ty zresztą też. A co to ma z nim wspólnego? Bo ten oto gość,  zapewnił nam wtedy  wicemistrzostwo stanu. Jedyne jak dotąd w historii. Do niego również należy  nie pobity rekord przebiegniętych jardów i celnych podań w historii klubu. Oto przed Tobą  James Crighton we własnej osobie.     Mój kolega nie dał się nabrać, choć była to czysta prawda. Pieprzysz! Crighton zarobił miliony  przez lata gry. Mam gdzieś jego platynową kartę w domu. Mój ojciec miał piłkę  podpisaną przez niego na jakimś festynie. Zrobił sobie z nim zdjęcie. Stało na kominku w zaszczytnym miejscu. Bliżej jego oczu niż własna rodzina. Crighton był bogiem. Kasyna, fury, kobiety, modelki, apartamenty. Kasa lała się jak szampan. Fakt, chyba miał tutaj kiedyś dom. Przepisał na syna, wtrąciłem,  tylko on mu został. Cały czas próbuję go wyciągnąć z ulicy  ale stary zawsze wraca pod sklep. A kasa? Nie da się przepić milionów. Ostatni majątek, który miał przepisał na syna. On nie nosi nazwiska ojca lecz matki. Jednej z setek kochanek Crightona. A kasa poszła w butelki, koks i ruletkę.     Normalnie historia na film, ironizował dalej, ktoś może kiedyś mu pomoże  na pewno nie ja. A ja tak. Pamiętam każdą noc i zimę  spędzoną na ulicy. Rękawice bez palców  nad rozpalonymi koksownikami. Napady na pustostany  jakiś miejscowych gówniarzy. Pożary i bójki. Godziny na komisariatach. Chociaż tam było ciepło. Jeden z policjantów  zawsze poratował świeżą kawą  a czasami wczorajszym donutem. Pamiętam odór wyziewów  z kratek ściekowych. Spało się na nich w plątaninie starych szmat i kocy, wyciągniętych ze śmietnika. Błagało się o resztki z restauracji albo drobne. Przeszukiwało budki telefoniczne  i kosze na przystankach. Cały dobytek mogłem zmieścić w marketowym wózku na kółkach. I broniłem go jak niepodległości. Pisałem dziesięć lat  z poziomu bruku i o bruku. Tragedie i dramaty o ludziach duchach. O swoim utraconym człowieczeństwie. Nie znałeś mnie wtedy i postąpiłbyś ze mną  tak jak dziś z Crightonem.     A ja mam wobec niego i innych dług. I spłacam go w tych kilku dolarach. Nie piszę o tym co ludzie chcieliby czytać a o tym czego nie chcą widzieć i czego nie chcą być świadkami. A ja nie boję się już żyć. Nie boję potknąć się i zderzyć z brukiem. Bo wiem, że na Crightona  i innych mogę liczyć. A ludzie niech dalej żyją sobie  na swoim biegunie. Chyba nie słyszał ostatnich zdań. Podszedł szybko do Crightona. Dał mu kilka banknotów z portfela. Uścisnął dłoń. Wyjął marker z torby na ramię a były gracz umieścił na niej swój autograf. Tak powinno czcić się legendy.          
    • @Berenika97 ... wrócić do siebie ...   pierwszy krok zrobiła  kota polubiła    on ją wyprowadzi  do parku na słońce  i psotami podsunie  myśli kwitnące    jak on  była kiedyś śmiała    więcej życia  już więcej  nie będzie się bała  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Berenika97 Smutny obrazek kobiety, która dała zbyt dużo siebie. Ładny wiersz. Pozdrawiam Cię

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Berenika97 dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...