Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Czy wiesz, że na piasku kwitną kwiaty
bez cierni owoców,bez cierni łez?
Czy wiesz, że księżycową pogodę rozświetla deszcz
tysiącem odcieni srebra i złota, milionem kolorów spojrzenia gwiazd?
Czy wiesz, że spaceruje mleczna droga cichym krokiem kota?
Czy wiesz moj przyjacielu...Rubikon już przeszedl ktoś!
Nadszedł czas kryształowych poezji, dolin słów.
Czy wiesz, że aksamitnej mgle dziś echa brak?
Mijają nas legiony wspomnień szklanych serc
Jaki kruchy ten świat...może zaczarowany?
Czy wiesz mój przyjacielu, w oblokach już tańczył ktoś!
Pamiętasz liście jesiennych alei rozwianych radością burz?
Inny ten dzień, jak wymyślony...
Już nie pamietam wachlujących się dam, sytych lwów,
I tej trąbki, którą już grał ktoś!
Czy wiesz, że czarodziej zaczaruje nas
bez bytania, bez metafory...
Czy wiesz mój przyjacielu...zakończyl zegar swoje odliczanie,
wskazówek rytm...śmieszna kombinacja!!
Pamiętasz moj przyjacielu tulące się kłosy zbóż,tańczące wianki naszych wspomnień?
Czy wiesz, że wiatr porwal nasze marzenia lekkim podmuchem swojego oddechu?
Czy wiesz, że deszcz zatopił moją nadzieję pielęgnowaną od lat?
Inna ta godzina, minut brak
zamknięta w sekundach odliczania
niedostępna tak..........

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Łukasz Jurczyk dziękuję:)
    • gubisz pamięć różańce i bliskich   w twoim spojrzeniu coraz nas mniej   a jednak to właśnie teraz jest nas najwięcej   gdy opatrujemy twoją bezradność    
    • @Poet Ka Prawdziwy świąteczny króliczy bunt :)   Pląsa po ziemi. Wielka moc w małych skokach. Wiosna w nim żyje.   Pozdrawiam    
    • @Poet Ka   Ten wiersz - dyptyk to błyskotliwa gra literacka.   Jesteś w tym mistrzynią!    Stworzyłaś kontrast między dwiema częściami - pierwsza to literacki kanon i tradycja, a druga to ich "queerowa" dekonstrukcja.   W pierwszej części przywołujesz wielkich twórców, w dziełach których występuje postać o imieniu Berenika. Jeana Racine'a tragedia "Berenika", Edgara Allana Poego, nowela Berenice oraz Louisa Aragona - w jego powieści "Aurelien" bohaterka nosi to imię. Niestety, tego ostatniego utworu nie czytałam. No i Poświatowska z moim ulubionym wierszem "Z tytułem i dedykacją na końcu".   Ukazujesz Berenikę jako uniwersalną muzę a jej długi warkocz, który według mitu został ofiarowany bogom i zamieniony w gwiazdozbiór jest tu symbolem natchnienia, które "przenika poezję". Ta pierwsza część ma też klasyczną budowę z rymami i rytmem.   W drugiej części zaburzyłaś te klasyczne normy i odwróciłaś role. Twórcy zajmują się sobą. Wers "Aragon zabierze w ramiona Poego" wprowadza motyw homoseksualny.   "Uparty Racine pobabrze w epice" - mistrz francuskiej tragedii babrze się w epice - to żart.    A z Poświatowskiej liryka zdejmuje ciężar bycia tylko twórczynią i stawia ją w zmysłowej roli - liryka "rozplecie włosy". Berenika zostaje pozbawiona warkocza.   Wiersz ma formę wolnego - wyzwala się z klasycznych ram. Pokazałaś, jak współczesna (queerowa) perspektywa potrafi zamieszać, stworzyć nowe i nieoczywiste relacje między postaciami, gatunkami i samymi autorami.    Świetny!  Nie mogło mnie tu nie być. :) 
    • @MIROSŁAW C. Dziękuję pięknie.    Pozdrawiam również   Deo 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...