melodyjka biało-czerwonej pozytywki

[Jan_Wodnik]

- zakładałaś chustkę
chustkę którą podarował miły
kiedy szedł na wojnę abyś pamiętała
zakładałaś ją i szłaś jak zwykle tam
a śnieg padał miękkimi płatkami
jak padały strzały w potylicę
jak padały martwe ciała
i jak krew padała na zbiorowy grób
tak więc w śniegu szłaś - szłaś i nuciłaś
piosnkę którą śpiewał miły
kiedy miłość ci wyznawał
szłaś alejką śnieżnobiałą na spotkanie
miałaś kwiaty piękne kwiaty w dłoniach
które niosłaś by mu podarować
tak jak wtedy gdy wśród kwiatów chustkę zakładałaś
daną ci na szczęście które uleciało
ten ledwie słyszalny jęk i głuchy wystrzał
co postawił kropkę w sposób celujący
kiedy mózg rozbryzgał się na śniegu
a echo kroków wciąż trwało
lub odgłos wystrzału już nie wiem
zaś czerwień i biel zawstydzone na śniegu
jak barwa lekko drżących ust
co szeptały wtedy kocham
wśród świeżych pąków białych i czerwonych róż
co je teraz trzymam w dłoniach i przenoszę
na skrzyżowaniu dróg ponad czasem
daleko lecz jak najbardziej właśnie tu
koło sosen i brzóz
pod chustką przejrzystego nieba
biało czerwone
i pieczętuję nimi płytę betonową
los i pamięć pokoleń
obok kamienia
stojąc po kostki w śniegu
jak wtedy ty -

[Alina_Służewska]

nic więcej w tym momencie
nie mogę powiedzieć -

po prostu poruszający wiersz

pozdrawiam:)

[WiJa]

Prosta sprawa, albowiem poezja jest tym, czego się spodziewamy/oczekujemy i tym czego nigdy byśmy się nie spodziewali. Bo takie jest życie. Pozdrawiam

[Jan_Wodnik]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki . Pozdrawiam.

[Jan_Wodnik]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No tak . Poezja jest lub bywa zależy jak i dla kogo. Dzięki za miły wpis. Pozdrawiam.

[Mirosław_Niewierszyn]

Dobry tekst.
Ostatnio zastanawiam się nad sensem tych ofiar w świetle obecnego, konsumpcyjno-rozrywkowego rozciapciania, medialnego parcia na przewartościowanie hierarchii wartości, gremialnie kupowanego przez doskonale do tego przygotowane, przez grupy realizujące w ten sposób własne interesy, masy społeczne. Ciągle mam nadzieję że tamta ofiarność młodych ludzi miała jakiś wyższy sens, który jeszcze kiedyś zostanie ponownie odkryty i w jakiś sposób choćby szanowany.
Cieszę się, że jeszcze są ludzie, którzy z wewnętrznej potrzeby, nie na pokaz, składają w takich miejscach biało-czerwone róże. Choćby czynili to nawet tylko we wnętrzu swojego serca (O! jakie niemodne słowo).

Pozytywkę daje się nakręcić. Oby jeszcze się i tę udało, bo wygląda na mocno wyeksploatowaną.

Pozdrawiam.

[Jan_Wodnik]

Dzięki - świetny komentarz. Niewiele mam do dodania po tym co napisałeś, ale powiem tylko że to jest właśnie poszukiwanie pewnych duchowych wzorców czy fundamentów w świecie o którym mówisz. I one są, stare bo stare , ale jednak. Jeszcze raz dziękuję za komentarz i docenienie tekstu bo nie był on pisany bez "inwestycji" emocjonalnej. Pozdrawiam.