Zakątek

[Agnieszka_Horodyska]

Siedzi na ławce samotna dziewczynka
Macha nogami
Nie przyjdę do niej siądę gdzie indziej
Między blokami
To małe miasto ławek jest dużo
I drzew i ciszy
Pachnie obiadem a wrony kraczą
Kto je usłyszy
Niebo układa się w gładkie warstwy
Szaro-niebieskie
Nie przyjdę do niej choć jest samotna
I choć ja jestem
Nie jestem ludzi piesków jest dużo
W głowie i w tłumie
Ale dziewczynka wrony i ławki
Kto nas zrozumie

[Maciej_Satkiewicz]

Dobre to je!

Chociaż końcówka, nie wiem, mam wrażenie, że coś w niej opadło.

"I choć ja jestem
Nie jestem ludzi piesków jest dużo
W głowie i w tłumie"

To "nie jestem" po "jestem" mi się nie podoba. Jestem-nie jestem to temat na osobny wiersz, niech podmiot liryczny nie zasłania sobą i swoimi rozterkami dziewczynki (ani swojej 'relacji' z nią), która najważniejsza tu.

[Agnieszka_Horodyska]

Ale to się łączy z dziewczynką, chyba. Ona też jest-niejest samotna.

[Sylwester_Lasota]

Nie podchodź do niej chociaż samotna
Patrzą się okna
Szeleszczą liście i kraczą złe wrony
Pełno zboczonych
Darując nawet życzliwości dotyk
Mieć można kłopoty
Więc siedźcie sobie na ławeczkach cicho
Resztę niech licho

taki ten świat.
ciekawa forma :)
pozdrawiam i do poczytania :)

[Agnieszka_Horodyska]

Dobre :D Rzeczywiście, nawet rodzice dziewczynki pewnie woleliby, żeby była samotna, niż żeby jakaś obca młoda baba do niej szła.

Dziękuję!