Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

włącz gwiazdy na niebie

morza słońcem rozświetl

otchłań uczuć dla nas
przekazem myśli czy
wiecznej

tak zachowam urok
choćbym stąd po ogniu
stąpać przyszło mi dziś
wszystko oddam co mam
by zatrzymać kroplę
złudzeń

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


A dziękuje Mithrilu , jeszcze zabełkoczę nie raz ...nie dwa!Literówkę poprawiłam!
Pozdrawiam!
Ja
A' proposs, dlaczego nie możemy wstawiac +,-; czyżby modernizacja portu?
Opublikowano

Alina Służewska napisała:
Witam :)

powiem tak:

od początku do końca pięknie -

bez zarzutów sześciozgłoskowiec

emanuje siła i pewność
w przekazywaniu myśli

ale jest też lekkość
słowa po prostu płyną

pozdrawiam serdecznie :)


Alinko dziękuje za miłe słowa w odniesieniu do wiersza!
Miło,bardzo , że taki Twój odbiór!Cieszy!
Serdeczności!
Hania

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dziękuje WijA , za tak miły komentarz!
Właśnie dzięki takim odniesieniom jak Twoje chce się pisać , przelewać na papier swoje odczucia , doznania , emocje... !
I to :"Z wersu na wers lepiej/ciekawiej, aż do cudownego apogeum (polotu i oddania)."
Serdecznie z najlepszymi życzeniami!
Hania
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dziękiuję Mariuszu ,że poczytałeś ,i odnisłeś swoje subiektywne-, cieszy że odnalezłeś optimizm w wierszu i tytule i że" cenne"!
Dla mnie cenny Twój komentarz!
A " droga krzyżowa rozpoczęła się":-skąd wiesz ?
Każdy ją ma - każdy swoją!
Pozdrawiam !
Ja

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Człowiek? Dzieło sztuki!  Perpetum mobile  ... ruchomych schodów w metrze  Wiosna? Niebem się rodzi.  ... w starym wytartym swetrze Nie masz serca? Dziś tłusty czwartek i samba?  I dlatego tańczysz tak lekko, radośnie?  Wracaj! Zapomniałeś wziąć serca.  Spójrz: mam podobne ...  I rośnie.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Tak, myślę, że we wstydzie jest wiele lęku. Myślę, że jest to emocja, którą przede wszystkim odczuwamy jako karę którą sami sobie wymierzamy. Niewiele ma wspólnego z prawdziwą skruchą czy chęcią wyciągnięcia wniosku z błędów.  
    • @viola arvensis   Wioluś. w Twoim wierszu widać  rękę poetki świadomej słowa i ciszy między wersami . kogoś, kto nie musi podnosic głosu , by powiedzieć rzeczy najważniejsze. z prostego znaku popiołu  wydobywasz  sens głęboko zakorzeniony w chrześcijaństwie tj. pamięć o kruchosci człowieka, ale i o obietnicy wiecznosci. to przecież gest ze Środy Popielcowej ktory jest nie tylko przypomnieniem  "prochem jesteś”, lecz także zaproszenie do nawrócenia i wewnętrznego odrodzenia. bardzo porusza mnie to, że post został tu pokazany nie jako ciężar , lecz jako łaska zatrzymania . to spojrzenie pełne mądrosći i łagodności, charakterystyczne dla autorki doświadczonej,    duchowo uważnej. wiersz jest jasny, harmonijny, a jednocześnie niesie głębię – jakby pisała go osoba, która sama przeszła drogę, o której mówi , ciepło i z wdzięcznoscią czyta się Twój  tekst. piękny !
    • @Nata_KrukBardzo mi miło :)   @Berenika97 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, właśnie :)
    • @Tectosmith Zainteresowały mnie przede wszystkim interakcje i wzajemne oddziaływania na siebie w tej relacji. Bo jest w niej więcej rutyny i rytuału, niż prawdziwego przywiązania. Jakby była podtrzymywana tylko po to, aby był jakiś punkt odniesienia, a nie po to, aby się w jakimś kierunku rozwijała. Tych dwoje nie jest w stanie nic już sobie dać. A dawanie w miłości jest bardzo ważne.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...