Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

każda droga wydłużona niemiłosiernie
nie można też zabić smutku
który miał być jak okamgnienie

zamiast mleka w sutku
znajdujesz truciznę
nędzną i brejowatą

w pozycji płodowej więc grzęźniesz

do tego
co miało być ciepłe
i bezinteresowne
potrzebujesz teraz czarnego pablik relejszon
i widzę je
na murach wokół "H. W. D. P."

a ona milczy
dobrze wie
że jej siostra została porzucona

zamiast próśb i modlitw
wyrywa teraz z piersi wszystkich wokół
brzydkie słowa

Opublikowano

bardzo ciekawe ujęcie tematu, zaskoczył mnie ten wiersz, nawet bardzo...

jedynie tytuł mało poetycki, i jakoś mimo wszytsko nie pasuje mi do stylistyki wiersza, ale moze sie czepiam...

jest dobrze, nawet bardzo

pozdrawiam zamyslona

Agnes

Opublikowano

trudno jest się przyznawać do kogoś kto ma takie problemy
jeszcze trudniej takiej osobie udzielić pomocy
której później potrzebuje sam pomagający
czasem jedyną nadzieją na jej powrót jest odwrócenie sie od niej
totalne odrzucenie
metoda szoku
skutki bywają rózne
i nawet public relations nie pomagają
a siostry jak dwie krople wody
kołyszą sią jak w chorobie sierocej
zabrakło bujanego fotela babci...
nie oceniaj więc obserwatorze
tego nie da się rozwiązać
prędzej czy później grzęźniesz
i porzucasz nadzieję
przeklinając cały świat
który sam cię przeklina
prośby
groźby
nic tu nie zdziałają

Opublikowano

Nie będę pisał jak oceniam interpretacje. Pewnie bym zaczął interpretować sam siebie, a to by już się ocierało o schizofrenie. Podoba mi się forma Twojej interpretacji. Masz wyraźnie "erotyczny" stosunek do wiersza, tzn. nieźle Ci stymuluje wyobraźnie. Pozdrawiam.

Opublikowano

nie wiem. nie rozumiem całej wypowiedzi. wydawała mi się pozytywna.
nawet jak nie jest, to przynajmniej nie jest wypowiedzią Anastazji P., czyli besztaniem bez argumentów i bez sensu. najlepiej krótko, głupio i jak polityk, czyli jakimś takim błotem. Ale mnie to wali...Ch. W. D. P. ( i P. nie oznacza Policji)

Opublikowano

interpretować mozna wszystko - i to raczej nie tworzy dzieła

wiersz trzyma jakiś tam poziom, ale do mnie nie trafia... nie chce powiedzieć że jest oklepany bo jest to w sumie jakis nowatorskie temat....

duzo określeń a mało spójności....

forma również podupada
wersyfikacja strasznie dziwna - a raczej na nic nie wpływa

Tera

Opublikowano

moja interpretacja tego wiersza byłaby ZBYT OSOBISTA...powiem zatem, że pasuje mi idealnie do widomości jaka spadła na mnie wczoraj zupełnie nieoczekiwanie...a litera P. napewno nie oznacza policjantów tylko...ech :(

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • @Poezja to życie, dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...