Małgorzacie

[Amitiel]

Małgorzacie

oczy wzniesione ponad horyzonty
wpatrują sie w nadchodzący
mrok nieskończony
jak by to w nim się ukrywał
blask
wschodzącej dniem nadziei

usta zaciśnięte
niczym nieugięty strażnik
nie wypowiedzą niczego
co może
nadzieję wystraszyć
szczęście zaprzepaścić

serce tylko w ukryciu otwarte
same przed sobą
wylewa obawę
lękiem obmywa duszę
zatroskaną
wybucha radością
miłością obdarza
w cieniu na zawsze

stoisz
ręce twe
w górę wyciągnione
zwiastują zwycięstwo
i poddanie

w nadchodzącym mroku
na skraju przepaści
stoisz
w opływającym cię
białym całunem
sukien targanych
zmian wiatrem

stoisz otoczona
swą największą siłą i słabością
czekasz aż
uniesiesz się w górę
niesiona miłością

[Amitiel]

Coś bym tu zmieniła w układzie strof, pomożecie?

[Marlett]

Po pierwsze wyrzuciła bym ''twe'' i ''swą'' :)

[Judyt]

"wydłużyłabym" strofy, myślę, że niepotrzebnie intonujesz wyrazy, poszczególne słowa czytelnikowi, on sam złapie oddech kiedy potrzeba J.