Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano


zacięłam się kartką do krwi
pobazgrałam swoje i tylko swoje
palcami jak pieczątki stawiam
sobie wymogi aż takie cierpkie
wstawię kwiaty do wazonu i poczekam
który pierwszy zwiędnie może ten
a może wszystkie jeden po drugim
taki los natury żywej czy martwej
ciekawe co ucierpi pierwsze
ja czy pisanie bo pióro nie gęsie
ja nie poetka tylko wierszokletka
zapisałam co w myśli miałam
czy zdążę to kolej rzeczy pokaże
pokarze za napisane z serca
poezja to duszek ulatuje zostaje
zostanie na poplamionej odciskiem


Opublikowano

Proponuję rozszczepienie przez pryzmat czyli na strofy. Będzie przejrzyściej a tak polepiło się. Poz.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Krytyku nic się nie polepiło , wers wiąże sie z wersem....jest na biało , , a myslałam ,ze odniesiesz sie do tresci ,a nie formy!
Pozdrawiam!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wojena, wierszo -kletka , pisze co mi w duszy ...!
A cała reszta i tak , kto zechce poczyta !
Może nabierze dystansu?
Pozdrawiam!
Ja
Opublikowano

Mirku , dziękuje ,ze poczytałes i odniosles sie do pisania!
Te kartki to metafora .....!
Nie wszyskie rany się goją,,,a jak już to zostają blizny , które nie pozwalają zapomnieć ....!
Pozdrwiam!
Ja

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
    • Bardzo surowy werdykt. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...