Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Odeszły od niej wszystkie anioły
Skazana tylko na siebie
Samotność pragnęła odstraszyć
Chciała ukryć smutek
Chciała go zniszczyć i zabić
Lecz zabiła siebie

Opublikowano

końcówka wydaje mi się być napisaną od niechcenia, jakby Autorka była już zmęczona całym wierszem...

"Samotność pragnęła odstraszyć" -> nie podoba mi się, za często czytałem/słyszałem coś podobnego...

ogólnie wiersz jest dobry, tylko brak mi tutaj klimatu bardziej epitetowego - brzmi trochę jak raport jakiegoś morderstwa zapisany treściwie...

więc apeluję do Pani Gosi: jeżeli Pani przeczyta ten wiersz kilka razy i postara się go ubrać w jakiś ładny, bardziej poetycki strój - to będzie bardzo dobrze...

oczywiście to tak z mojej strony tylko... - ciekawią mnie inne komentarze ....
pozdrawiam...

Opublikowano

Błędy ortograficzne zawsze można poprawić,także nie przejmuj się.... A faktycznie bez tego "od razu" lepiej się czyta i lepiej brzmi.Mi się bardzo podoba tym bardziej,że potrafię sie po części utożsamić z tym co napisałaś.pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


P.Ktotasiu miły! Ja wiedziałem, że wiesz, ale nie wiedziełem czy Gosia wie, bo powtórzyła, więc na wszelki wypadek... ale pewnie niepotrzebnie, a może potrzebnie, skoro Cię ubawiłem? Hy!
Pozdro!
Ja.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • codzienność  często przepada  w nicości  gdy próbujemy  zobaczyć mijający czas  przez pryzmat  gdzie kolory  mijają się z realem  zachwyt nie zamiera    ekranik z nami  delektuje się  wygenerowaną fikcją  przebraną za ...   przechodzi  bez względu na pogodę  z jednej perspektywy  do drugiej suchą stopą    malowane emocje  są prawdziwe  mimo ... że nie zaistniały    umysł zarejestrował  je jako fakt  nie weryfikujemy  żyjemy nimi    po długim pobycie  powrót do siebie  bywa brutalny    4.2026 andrew  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - miło mi że tak pozytywnie widzisz ten wiersz - dziękuję -                                                                                                            Pzdr.serdecznie. Witaj - dziękuje ci bardzo za te tak - miło że czytasz -                                                                                                 Pzdr.
    • @wiedźma - @Lidia Maria Concertina - @Leszek Piotr Laskowski - dzięki - 
    • @Leszek Piotr Laskowski Też kiedyś napisałam o żołędziach, ale bardziej lekko. Twój wiersz jest majestatyczny, ale tak pięknie pochylający się nad tym co małe, zwyczajne, a piękne.  Tyle tu wrażliwości i miłości do natury. Bardzo mi się podoba. Pozdrawiam.
    • "Czas żołędzi nad Utratą " Czas żołędzi pluskających, dojrzałych – tego nie znałem. Ze starych i pięknych dębów spadają i pluskają, więc się zatrzymałem. Rzek rzadka to ozdoba; tajemniczy dźwięk ich plusku mnie zawołał. Jak kamieniem ciskanym spadają na wodę, tworząc lustrzane koła. Lekko falami płynące w dorzeczu dębów szumiących, podkreślają ich urodę. Widzę las kaczych kuprów, w wodzie na wpół zanurzonych, w dnie rzeczki buszujących. Bezwstydnie nad wodą, zadkami wystawione, nas, przechodzących, ironicznie traktują. Dęby masywne, dęby piękne, książęcym dworem pachnące. Dzieci – żołędzie Utraty – z miłości gniazd wypadające, ruszają podbijać te światy. Płyną z nurtem matki rzeki niby żaglowce odkrycia, po nowych pokoleń aprobatę. I tak w podróży bez końca  niesione prądem I cieniem, szukają żyznej przystani. By kiedyś, w słońca promieniach, stać się znów dębów koroną – rzeki wiernymi strażnikami. Leszek Piotr Laskowski.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...