Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

bez dotyku

Kraft_
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Kraft_

Kraft_

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

kominek dawno wygasł
tylko pustka jeszcze dymi

kolacja przy zniczach
oczami tulę zerwane głogi
leżą luzem
więdną
tak samo spragnione

księżyc i drzewa już nie patrzą
nie śmieją się wraz
jak niegdyś twoje oczy
w ciszy
ptaki poszły skubać pióra

też zapomniały jak się lata

tylko niewypowiedziane słowa
wykolejone jak stutonowy pociąg
porozrzucały ból po torach

na sztywnym obrusie
łzy zmieszane z brudem
butelka johnego

zimna przesłodzona herbata
parzy usta goryczą
kawałek spleśniałej pizzy

i puste krzesło

w tym wszystkim
określić siebie

jakże ciężko

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • aff
      Gdy

      Przez aff · Opublikowano

      Bardzo ładne Twoje wiersze, zwykle są pod nimi niezwykle miłe słowa.  Dlaczego więc uważasz, że świat Cię nie kocha? Tu jest taki rozdźwięk, bo inne "sposoby" w gruncie rzeczy są  powszechnie stosowane, ale.. czy swiat kocha młode jagnię, które będzie zjedzone, czy rybę czy lwa, który zdechnie bez pokarmu ? Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Konrad Koper
      W ciszy

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      @Annie Aforystyczna - fraszka !! 5
    • Annie
      W ciszy

      Przez Annie · Opublikowano

      W ciszy jest przestrzeń i refleksja ale nie ma ciężaru. Wędruje przez pustynię własnych myśli.
    • EwelinaWawrzyniak
      Naszyjnik

      Przez EwelinaWawrzyniak · Opublikowano

      “Jaki piękny naszyjnik” w głowie powiedziałam, bo przecież nigdy wcześniej takiego nie widziałam.  Patrzę w dal, gdy kat na głowę mą worek zakłada i czekam, aż z krwi mojej stanie się brudna marmolada.    Nie myślę o niczym, chwilę cicho lecz namiętnie kontempluję  może kiedyś na płótnie to pędzlem namaluję.  Nie płacze, nie szlocham, ni łza po policzku nie spłynie.  Przestępstw winna, brutalna ta kara mnie nie ominie.    Lecz chwile przed wzroku utratą, patrzę się mu na twarz Zapomnieć, zapomnę. Słyszę “czy mnie dziś poznasz?” Widzę, nie wierzę. Oczy mnie pieką. To ja przede mną- stoję ze śmierci iskrami, krwią brudną świecą. 
    • Annie
      Idiotka

      Przez Annie · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To mi się spodobało szczególnie :) A tekst wciągnął, ciekawa byłam jak to się skończy. W sumie nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być jeszcze gorzej :) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...