wściekłość

[Marek Hipnotyzer]

dziś będzie wulgarnie - uprzedzam lojalnie



Nie wiem, naprawdę kurwa nie wiem, co mam mówić. Dałem dupy w życiu, niech mi pan w to uwierzy, doktorze. I nie mam zamiaru dać się panu wyciągnąć z tego dołka - powinienem w niego się jeszcze bardziej zagłębić. Chcę, muszę być kurwa cyniczny. Muszę! Nie mogę z dobrego serca wybaczać, nie wybaczę staremu, powinien gnić na cmentarzu.

-- Dobrze mi tak, bez bliskich gnijących na cmentarzu - tak mówił Krystian, gdy odwoziłem go do jego dziewczyny. Przeprowadził się do dziewczyny w wieku dwudziestu lat, wyobraża sobie pan? Nie, nie była to żadna dojrzała paniusia. To była jego Aneta, niskie dziewczątko, które wtedy z nim studiowało. Żałuje, że nie poznałem jej lepiej.

Gdy dojechałem do domu ciotki Zeni, zastałem ją w połowie kłótni z jej synem. Krystian się nie darł, tylko metodycznie uniesionym głosem wypominał swojej matce całe życie. Ostatnio jej zaborczość względem synka objawiła się tym, że zabroniła mu się spotykać z Anetą, z dnia na dzień, nerwowo, z nożem kuchennym w dłoni. Teraz, przed chwilą, w nawrocie depresji, powiedziała mu, że jest adoptowany. Darł się, że czuł to przez całe życie, jakby instynktownie wiedział, że koledzy słusznie traktowali go "jak gówno" ( cytat ) Gdyby miał ojca, nazywałby on Krystiana ciotą. Tak robią ojcowie, starają się "utwardzić" człowieka.
Widziałem w jego oczach, że nie chce znać prawdziwych rodziców - miał to w dupie. Poprosił mnie bym go odwiózł na Brynów * do jego dziewczyny. Zgodziłem się. Jechaliśmy krótko - podziękował mi za podrzucenie.

Nie chciałem wracać do ciotki, nie wiem dlaczego. Spacerowałem w centrum Katowic. Trafiłem na cmentarz ( a propos - pomyślałem ) Wokół mnie, w świetle słońca, błyszczały nagrobki z wypindżonymi jak tabliczki na dzwiach biur nazwiskami; Zimmerman, Schroder. Przeszedłem przez cmentarz powoli, starając się zdobyć na jakąś głębszą refleksje na temat śmierci. Gówno! Cynikom to nie wychodzi. Szedłem i szedłem, aż zauważyłem olbrzymi, błyszczący gmach -biblioteki śląskiej- i przypomniałem sobie, że pracuje tam jeden z moich starych kumpli, Rafał. Odwiedziłem go. Pokazał mi urządzenie, które czyta książki niewidomym. Wracając samochodem do domu ciotki ( minęło około czterech godzin ) zastanawiałem się cynicznie ( żartowałem sobie, che, che ) czy niewidomi słyszą potem ten czytający, elektroniczny głos, jako głos ich sumienia. Zabawne, prawda?

Zaparkowałem pod blokiem i powoli zbliżałem się do klatki, obserwują zielono-białą kosteczkę pokrywającą płytę tego wielkiego, piętrowego inkubatora dresiarzy. Powoli szedłem marszcząc brwi, gdy minął mnie i potrącił w przejściu między ławkami jakiś zdyszany, chudy człowieczek z rozbieżnym zezem.

- Ma...ma....co? c? - wybełkotał.
- Co ? - odparłem piskliwo-retorycznie.

Czułem, że go gdzieś wcześniej spotkałem, ale szybko zniknął mi z oczu.
Drzwi mieszkania ciotki były otwarte. Nie zapomnę tego, bo takiego widoku nie da się z niczym porównać. Gdy wszedłem do kuchni, leżała z siną i krwawiącą twarzą na linoleum. "Masz krewnych na cmentarzu, gówniarzu" - pomyślałem, by zaraz potem żałować Krystiana. Pomyślałem, że wróci. Nie wrócił już nigdy. Zadzwoniłem po Policję. Relacjonowanie takiej zagłady domu nie było przyjemne. Koszmar. Tłumaczyć coś takiego Policji, to jak tłumaczyć absurdalny humor idiocie. Jednak skończyłem tego samego dnia. Musiałem wypierdalać z tego miasta.

Czy ja to przeżyłem? Niech pan to kurwa wymarze.



* dzielnica Katowic, niedaleko znanej Kopalni "Wujek"

[asher]

...odwiozłem do dziewczyny... przeprowadził do dziewczyny - może do niej będzie lepiej. Fajnie, że to ciągniesz. Wulgaryzmy może i niepotrzebne, chyba, że boh wpada w zadęcie i nerwy mu puszczają, ale niby nie ma powodu. Sam nie wiem. Poprzednie kawałki trochę lepsze. Katowice to teżdla mnie miasto sentymentalne... fajnie się o nim czyta :)