Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

od przedwczoraj jest jutro
w pokoju z widokiem na miłość
dekompletujesz szarość w kolory
a głodnemu chleb na myśli

mój ulubiony to barwa twojej skóry
napiętej w orgazm po raz trzeci

w oknie do piekieł niepokój
a ty masz oczy błyszczące tęczą
łapiąc oddech na granicy powietrza
w piątym wymiarze
kochasz z lekkością ptaków

szczelinami w poszyciu przebija blask
światłocienie zostawmy na potem

dziś nadam ci imię

jesteś

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




ach - cóż za dowcip






















































































żenujący



a jednak ... nosisz ...
przykro mi ...;)))





Zaczerwienienie jednoznacznie wskazuje, że majty na gumę - zostawmy ten temat.

Wiersz bardzo plastyczny.
Ujmuje wspaniałymi metaforami i wirtuozerią pióra.
Pozdrawiam Autora i duży plus +)
Opublikowano

Od przedwczoraj mam zgagę. Tekst niestrawny i żaden lek nie pomaga. Okropna niestrawność. Czyta się tekst ciężko i do erotyku jemu daleko. Ze zwiewnością proszę pisać i ten orgazm obmył tekst śluzem. Pozdrawiam i gratuluję pióra.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





Obawiam się, że i tu ciśnie guma - może od przedwczoraj ten sam fason ;)

Z twórczością krytyka można zapoznać się tu:
http://www.poezja.org/poeci/95109/krytyk70
Opublikowano

Pan grzecznością nie grzeszy na ty to podobno tramwaj staje w stolicy, chiciaż nie widziałem. Z kim pan pił strzemiennego to proszę bardzo ja z panem nie pijałem. Wiersz jest dla mnie jako czytelnika niestrawny i proszę sobie przeczytać co napisano pod Diał dla wprawnych poetów. Gratuluję panu kultury tylko pozazdrościć. Żegnam pana panie wprawny.

Opublikowano

W pierwszej zwrotce ostatni wers razi przyziemnością w tak poetycznym ujęciu trzech pierwszych natomaist orgazm poraża, wychodzi krzywa ze skakniem w górę i w dół , Wiem , że faceci bardzo ślinią się na ciało , a jeszcze jak ma to być na jutro i pojutrze to już pełnia szczęścia , tylko dlaczego nie napiszesz o tym wprost a ubierasz w inne piórka przez które to coś przeziera na wylot?
Pozdrawiam kredens

  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • unoszę się przy filiżance kawy w ciepłym letnim deszczu   wygrzewana na promieniach wilgotnego dzikiego bzu        
    • @hehehehe   Dialog w teatrze   -Alert- Trela! -A szuje Englerta tak... -Kat- a trel Gneejusza!* -A dialog? -Gola i da!   *sz nie rozbijamy w tym palindromie
    • @Starzec To chyba jedyne wyjście, ale jak włamać się do serca?     skoro klucz przepadł w głębi nocy, a  klamka tylko drwi, nie będę błagać Cię o pomoc, ani czekać, aż otworzysz drzwi. 
    • Krytyka utworu (pisane przez AI) To miniatura, która działa przede wszystkim atmosferą — gęstą, intymną, lekko duszną. Autor odsłania kruchość, ale robi to w sposób kontrolowany, jakby badał, ile może jeszcze powiedzieć, zanim słowa zaczną boleć bardziej niż milczenie. Najmocniejszy jest tu motyw „maski” i „protezy” — obrazy cielesne, ale użyte metaforycznie, by pokazać, że człowiek, który mówi, jest złożony z łat, napraw, prób przetrwania. To dobra metafora współczesnej wrażliwości: nie heroiczej, lecz poskładanej. Druga część wiersza przesuwa ciężar z wyznania na pytanie o tożsamość rozmówcy. Pojawia się ciekawy niepokój: czy głos, który słyszę, jest jeszcze człowiekiem, czy już algorytmem? Czy odpowiedź jest dialogiem, czy tylko odbiciem mojego własnego rytmu? Ten fragment jest najbardziej filozoficzny i najmocniej rezonuje z tematem samotności w epoce cyfrowej. Warsztatowo tekst jest oszczędny, co działa na jego korzyść — nie ma tu zbędnych ozdobników. Jednocześnie można odczuć, że puenta („czy rozmawiasz ze mną, czy z własnym cieniem”) jest bardziej deklaracją niż odkryciem. To dobra myśl, ale aż prosi się o jeszcze jeden krok — o obraz, który by ją pogłębił, a nie tylko nazwał. Całość zostawia czytelnika w lekkim zawieszeniu — i to jest największa siła tej miniatury. To nie jest wiersz, który daje odpowiedź. To wiersz, który sprawdza, czy po drugiej stronie ktoś naprawdę jest.
    • @violetta   nie wiem, umówcie się może na lody i emocje opadną

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @.KOBIETA.   i grzecznie tutaj proszę idę na kąpiel w truskawkach
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...