Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Piotrze, zdarza się, że "nie wszystko złoto co się świeci".
dziękuję za cierpliwość, czas, za miły komentarz - bo przecież bardzo miły - "twoje lepsze teksty"...
postaram się napisać lepszy, co wyjdzie - nie wiem.

serdecznie :)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Tak, portal padł i był to najlepszy literacki portal w całym internecie - to co się tu teraz dzieje przypomina "walkę o ogień" :(
Michał ja się tu dużo nauczyłam, tyle ciekawych wierszy przeczytałam i bywały fantastyczne komentarze, nawet czasem Lecter pogłaskał, a teraz masakra...
Plusy wyłączyłam bo po co one skoro nie ma konstruktywnej wypowiedzi,
nawet nie wiadomo kto je wstawia (taka anonimowa zabawka).
Zresztą sam widzisz... smutne, trzeba będzie spakować "walizki" lato idzie...

Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


obyś miał rację... chciałabym uwierzyć w to, że plusy znikną z badziewia, czasem jak czytam i patrzę na plusiaki to mózg mi siada...

ale na Stefana autorski się wybieram podobno będzie w Krakowie, jeśli mi nic nie wypali (nie może) to zawitam w progi z mężem :)))
chyba na tym będziesz?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


daj spokój, zobaczymy co Rihtik odpowie na moją propozycję, zresztą mi nie przeszkadzają cytaty z Biblii, a raczej komentarze, w których brak tolerancji dla jego osoby...
ale jeśli Ciebie tak to razi...

Jolanto.. Jeżeli czytasz nie tylko moje komentarze, ale przede wszystkim Słowo Boże, to w tym co już pisałem i będę pisał będziesz dostrzegać okoliczności faktyczne przeczące fałszywym tezom nie tylko mefista35. Wyśmienicie służyć temu też mogą rozmowy z twoją znajomą. Jeśli chodzi o mefista35 i Mihotyna, to zgodnie z ich postawa i życzeniem używam wobec nich dostępnej na tym forum KAŻDEMU opcji "ignoruj". Zapewniam jednak, że w przypadku gdy się zreflektują i dadzą tego dowody, to przestanę tej funkcji używać. Póki co, jak czytasz ich komentarze, którymi starają się mnie szkalować i ad personam komentować moje wypowiedzi, mniej czy bardziej artystyczne, nie uczynię tego. Oczywiście z każdym, kto choć szczątkowo przejawia ducha dialogu, polemizuję lub wyjaśniam stosownie nieporozumienia, niejasności, czy też moje wypowiedzi. Pozdrawiam ciebie i życzę radości z pięknego życia i tworzenia :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...