no tak...

[Zbyszek_Dwa]

wadzisz się ze swoim morzem
wtedy zapominasz o mnie
i ja jestem chwilami
za nieboskłonem

zapalam czasem minioną dobroć
w pośpiechu sklecam surowe kamyczki
jak wodę między palcami

uciszasz dobrocią więc
pytam co to znaczy
moje ty moje u kresu wiary
pioruńskie zarastwo

znów ci wybaczę

[Anna_Para]

Ładna, ciepła "liryczna rozmowa" o wybaczaniu.

Może "zarastwo" - kursywą? Tylko proponuję. Podniosłabym wers "pioruńske zarastwo" wyżej, zostawiając w poincie tylko "znów ci wybaczę".

Cieplutko,

Para:)

[aluna]

Zbyszku witaj!
Jesteś gdzieś tam...i zarazem tu,,wiem o co chodzi , wiersz zatrzymuje i daje czytelnikowi pomyśleć o miłości z dala,,,!
A zazdrość ...była i będzie choćby domy stały obok siebie
Świetnie temat ujęty daje czytelnikowi ,,,chwileczkę na rozmysły o swoim!
Pozdrawiam !
+

[Sylwester_Lasota]

no tak... :) absolutnie zakręcony, chociaż w pełni czytelny :)
pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

Witaj Aniu

Zauważyłaś szybko, wprawnym okiem, to co tak mi się wydawało
przed wklejeniem
teraz widać znacznie lepiej :)

Serdecznie pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

Witaj Alu :)

No, tak... niby tak
czasem trzeba machnąć ręką
choć "niewiadomo" dlaczego :)

Ciekawa interpretacja
Pozdrawiam Alu :)

[Zbyszek_Dwa]

Człowiek sam sobie czasem zakręca
aby było jaśniej :)

Dzięki Sylwestrze
i pozdrawiam :)

[Kaliope_X.]

swoje morze choć tworzy dystans, jest właśnie tylko swoje... i może dlatego czasem przymykamy na nie oko, choć ciężko o usprawiedliwienie, gdy jest się już za nieboskłonem
podoba mi się, że ostatecznie dobroć... dobrocią ucisza ten, komu się wybacza. bo wtedy jest wiara - że to jednak nie kres wiary.

Tak to, pewnie nieudolnie, odczytuję. Kłaniam się z uznaniem,
in-humility.

[Magda_Tara]

nie będę wydziwiać i się mądrzyć.
zachwycił, uwiódł klimatem. plus Zbyszku oczywiście.
ściskam serdecznie!

[teresa943]

pięknie i ciepło o wybaczaniu...wbrew i pomimo "swojego morza", "surowych kamyków", "wadzenia się" oraz pozornej nieobecności:

wtedy zapominasz o mnie
i ja jestem chwilami
za nieboskłonem

(...)

uciszasz dobrocią
więc
jak nie wybaczyć, choćby 777 razy?

podoba się, bo wzrusza i dlatego zapluszam :)))

cieplutko, Zbyszku - Krysia

[Anna N.]

No tak.. wybaczanie jest wielką sztuką, niektórzy potrzebują czasu aby.. znów..
Pozdrawiam serdecznie + ))

[Zbyszek_Dwa]

Witaj Kaliope
Dziękuję za pochylenie się nad medytacją peela
chyba wyszło mu
dobroć rodzi dobroć
czy jakoś tak... :)

Serdecznie pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

Witaj Madziu :)
Dziękuję za miłe odwiedziny i że klimat jest ci bliski

Serdecznie odściskuję i pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

O, i Krysia - witam :)

Dziękuję za cierpliwość i wyłuskanie z wiersza tego co najważniejsze :)
Hm, często jest że trudno nie wybaczyć
aby uśmiech przeniknął a dobroć uciszyła

Serdecznie pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

Witaj Aniu N
oczywiście, czas potrafi wiele, bo on zawsze ewoluuje
a często dzięki takiej właściwości i na szczęście, mamy świeże spojrzenie :)

Serdecznie pozdrawiam :)

[Nata_Kruk]

No tak... zakręciłeś dla tej pioruńskiej zarazy... :)
Zbyszku, za.. morzem.. też mogłoby być.. może..
Myslę, że ta dobroć nie jest miniona, ona po prostu istnieje,
skoro wybaczasz. Przekorna, delikatnie "humorna" końcówka, fajnie.
Pozdrawiam.

[cezary_dacyszyn]

prawie jak T943 ;-)) no tak ... :-)

[Zbyszek_Dwa]

Witaj Nata :)

He, he... peel, to chyba sam jest zdziwiony taką konkluzją :))
Dziękuję za pogodny wpis i za plusa :)

Serdecznie pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

To jest dla mnie komplement, ale to prawie jednak robi różnicę :)) style też są inne
a odczytywany temat oczywiście
podobny jak w wielu innych wierszach na tym portalu

Dzięki Cezary
Pozdrawiam :)