Nadzwyczajny park

[Damian Jakubowski]

W moim mieście jest park.
Taki na pozór zwyczajny,
jak inne: zielony, drzewiasty.
ale jest w nim coś, co go wyróżnia.
Kiedy słońce ustępuje niebo,
księżyc ukazuje swe oblicze.
Gwiazdy zasypują całe sklepienie-
-park ożywa... oddycha,przemawia.
Siadam na ławeczce i słucham,
słucham jak wiatr przemyka,
cicho gwiżdząc porywa liście.
Słucham jak drzewa skrzypią,
uginając się ku sobie.
Słucham nocnych ptaków,
jak rozmawiają, o czym?
Pewnie o mnie,
a ja siedzę i patrzę,
nic nie mówię, patrzę...
na niebo, gdzie tyle gwiazd.
Jednym ruchem ręki maluję,
łączę je w obrazy i podziwiam.
Jednak w końcu nadchodzi świt,
księżyc odchodzi, obrazy znikają.
Zostaje tylko park,
zwyczajny, zielony, drzewiasty.
Wtedy idę do domu i czekam,
bo wiem, że niedługo znów...
słońce ustąpi niebo, zapadnie mrok.
A ja? Będę trwał,
w moim "nadzwyczajnym" parku.

[Wuren]

"nadzwyczajny"

Pozdrawiam
Wuren
ps. A czy to przypadkiem nie jest z zeszystu od polskiego = wypracowanie na temat "Mój park"?
Tak odebrałem. Niestety.
Teraz czekam na wiersz o parku

[pan_ktotam]

popieram przedmówcę, też mi się skojarzyło z wypracowaniem czy opisem równoważnikowym....... multum czasowników - za mało w tym 'wierszowości'
i tematyka...ah... - znowu liście i parki i jesień w kolejnym wydaniu...chba zacznę pisać o jesieni sam sobie na złość... ;)

pozdrawiam

[Pioe Veno]

Przeniesiony do działu Warsztat/Piaskownica.

Pozdrawiam
Pioe Veno