Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Tam zlazły się baby chude i opasłe
cmokać i rwać włosy. Czynią tak i w kuchni
nad pieczonym w święto nieudanym ciastem,
w zakalca opadłym po mocnym przytupie.

Głowami kręciły; myślałby kto: "sroki".
Drobiąc między sobą, jak one zabawnie,
chyliły się niemal podskubywać zwłoki
w kota wyprężone, leżące na trawie.

Trup leżał cierpliwie, szczęśliwy jak nigdy,
choć przeczyło temu w oczach przerażenie.
Palce skoślawione w konwulsji zastygłe
rozpaczliwym kurczem trzymały się ziemi.

*****

W wybuchu żałoby, szczerym i serdecznym,
wzdłuż płotów podąża w ceremonii smutnej
kondukt prowadzący w odpoczynek wieczny.
Grabarz dołek kopie za butelkę wódki.

Płoty, jak prorocy, spłakały się wcześniej;
łez niewprawnych, twardych wódka nie rozliczy.
Biją głośno dzwony, brzmią żałobne pieśni,
trzeszczą dreszczą płoty, idą żałobnicy.



















Opublikowano

Myślałam czytając początek ,ze zabawny ale mocny, sarkastyczny, z przemysłem, ale tak do końca inną puentą bym zakręciła , lecz to Twoje więc...............!
Pozdrawiam !
Bez zakalca!

Opublikowano

Hmm, tekst zainteresował... Jak dla mnie wart zapamiętania, chociażby dla Płoty, jak prorocy, spłakały się wcześniej;
łez niewprawnych, twardych wódka nie rozliczy.

Ogólnie, to sobie wrócę tu z przyjemnością... :)

Opublikowano

Dopiero teraz znalazłam. To jest niezły tekst. Danse macabre dla kmiotków :-). Ostatnia strofa - chyba najlepsza. Szkoda, że tak późno... Ale bardzo intrygujący i niezwyczajny. Podoba się. Z Autorem bywało na bakier, z tekstem - na kielicha :) Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witam;) Dobrze, że Pani proponuje drinka, ja akurat jestem niezgrabą w wyciąganiu ręki. Pani wiersz o księżniczce podobał mi się. Pod "Pokutą" już chciałem pochwalić tekstem:
"ruszyło martwe cielę ogonem";)))) Złośliwcem potrafię być, fakt.
Przyznaję, że przereagowałem na krytykę, ale i krytyka była wyrażona w imieniu świata, a nie Pańskim.
Jedynie Mithotyn jest niereformowalny, ale p[oniekąd to i dobrze.
Pozdrawiam... zawsze otwarty i zawsze oczekujący konstruktywnej krytyki;)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...