Oda do Nienawiści, Cienie zamierzchłych czasów

[Łukasz Fiuk]

Pierwszy wiersz był pisany pod wpływem emocji, w przeciągu chwili. Nie chciałem nic w nim zmieniać, by nie zatrzeć zapisanych w nim emocji.
Co do drugiego - nad tym pracowałem nieco dłużej.


Oda do Nienawiści

Świecie płoń!
Boś nie wart istnienia,
Świecie płoń!
Nie godnyś do życia!
Płoń na stosach, płoń w piecach,
Płoń w gazowniach, płoń w więzieniach
Płoń!
Ogniu wojny, straw ten padół,
Płomieniu nienawiści spal tą ziemię.
Stocz ją w desperacji dół,
W pustynię jałową ją przemienię,
Zroszę glebę krwią niewinnych,
Z kości braci wzniosę świątynię,
Złote wrota, własność innych,
Wszystkie bóstwa tam wyminę,
Jedno tylko pozostanie,
Co od wieków tu się kryje,
Choć nań wylewano pomyje,
Jej nie zgasisz, nie przeminie,
To jest ta, która za cokołami się kryje,
Wiele twarzy, wiele bóstw, tylko Ona w istocie
Zepsute jabłko od środka gnije,
Pod bogów postacią, wychwala Ją człowiek w swej miernocie,
Dumna, straszna, nieustraszona,
To Nienawiść nieskończona!
Płoń!


Tatku, gdy dorosnę, chcę zostać Antychrystem.


Cienie zamierzchłych czasów


Odszedł w przeszłość dźwięk rogu wśród gór,
Dziś nadszedł czas grzmotu dział i świstu kul,
Odszedł w przeszłość benedyktyński chór,
Dziś boga nie ma, krzyczą, pozostaje ziemski gnój,
Odeszły w przeszłość morskie monstra i drakkary wśród fal,
Trwa era atomu, wysyłajmy nasze pociski w dal,
Odeszła w przeszłość konnych rycerzy furia biała,
Spójrzmy racjonalnie, nie szukajmy dłużej Grala!

A ja…

Chcę poczuć żar ogniska wśród świerkowych lasów,
Chcę usłyszeć brzdęk żelaza i mistycznych ciosów,
Chcę smakować biały chleb i mięsiwo z pieca chama.
Chcę dostrzec świętych wojowników, walczących w imię Chana.
W imię króla, papieża, cesarza,
W imię Boga, Jezu Chrysta i Świętego refektarza,
Skrwawiony pop krzyżem u ołtarza leży,
Żołdaków zgraja, z krwi żądzą na bitwę bieży.

Chcę żyć i umierać w tamtych dawnych dziejach,
Tak prostych, tak prymitywnych, w słowiańskich kniejach,
Wszechwidzący Perunie posłysz modlitwę naszą,
Daj nam wina, piwa i kaszy z omasą,
Lecz te dni odeszły, nie powrócą nigdy,
Nie usłyszysz gwaru średniowiecznych gildii,
Wśród stali, wśród betonu i szkła przyszło nam żyć,
Nie zamierzam jednak tego więcej kryć,
I Tobie to radzę, bracie miły,
Bacz, bo plastik, beton pochłania Twe siły.

[Rihtik Stempelek]

Jak czytam, nie tylko siły twe pochłoną ;)
Trudno mi plusnąć, choć przyznam snycerz z ciebie :)
Podejrzewam, że prowokujesz.. Miałbyś być czcicielem Peruna...?!

Tak.. Mnie po swojemu NIEMÓJ świat wkurza...!

[Łukasz Fiuk]

Nie, nie prowokuję. Poezja to faktycznie to co mi w duszy gra, i choć może niezgrabnie, staram się to wyrazić.
Nie jestem czczicielem Peruna. Jestem czcicielem samego siebie, lecz Perun, Światowit symbolizują epokę, do której tęsknię, czasy wolności i braterstwa, legend i baśni. To jest to, co gra w duszy każdego Słowianina., choćby było tylko wymysłem.

Wydaje mi się ,że "Cienie..." są napisane tak prosto i klarownie, że nie sposób doszukać się tam jakiś zagadek. Otwarte karty.