Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Przemyślenia

aluna
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

aluna

aluna

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

podaj mi rękę proszę
błagam codzienność znoszę
bez Ciebie jestem słaba
nęka mnie lęk i obawa

piszę zgłoskami słowo
po słowie , ciężko mową
wyrazić prośby żale
obiecałam skarg wcale

zwlekam się kosze pełne
zwijam jak motek wełny
podglądam pogodę cóż
usłyszę błękitne nie trwóż

głowę uniosę w górę
z pokorą przytulę
znak wielbienia na szyi
może spojrzy przychyli

Kaliope_X.

Kaliope_X.

Opublikowano
Opublikowano

teraz spójrz w górę sama
czy to pogoda wróży
czy żale ciemną plamą
niechcący tylko służą

trwogi zamknij uśmiechem
odpowiedź wielbiąc nosisz
w znaku ukrytą pociechę
odnajdziesz nim poprosisz



przemyślenia Twoich przemyśleń, Aluno. pozdrawiam ciepło! :)

aluna

aluna

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Bardzo , bardzo lubię wiersz na wiersz.
Świadczy to Kaliope nie tylko o talencie poetki , ale o szacunku ,poprzez poswięcenie cennego czasu wybranej osobie!
Dziękuje serdecznie!
Ania
Kaliope_X.

Kaliope_X.

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Bardzo , bardzo lubię wiersz na wiersz.
Świadczy to Kaliope nie tylko o talencie poetki , ale o szacunku ,poprzez poswięcenie cennego czasu wybranej osobie!
Dziękuje serdecznie!
Ania


Aniu, to ja dziękuję
i bardzo Cię szanuję
a wierszem prosto piszę
co myślę i co słyszę

w sobie gdzieś - to co tkwi
radość sprawiłaś dziś mi ;)))


Kłaniam się Aniu, z pozdrowieniem :)
Kinga.
aluna

aluna

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Bardzo , bardzo lubię wiersz na wiersz.
Świadczy to Kaliope nie tylko o talencie poetki , ale o szacunku ,poprzez poswięcenie cennego czasu wybranej osobie!
Dziękuje serdecznie!
Ania


Aniu, to ja dziękuję
i bardzo Cię szanuję
a wierszem prosto piszę
co myślę i co słyszę

w sobie gdzieś - to co tkwi
radość sprawiłaś dziś mi ;)))


Kłaniam się Aniu, z pozdrowieniem :)
Kinga.
Miło mi Kingo!
Czytam ostatnio Twoje pisanie ,więcej myśli wpiszę pod jednym z Twoich utworów!
Niestety nie tylko czas mi nie pozwala ale...!
Pozdrawiam, miłej niedzieli!
Ania

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Szekspir na rykowisku

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @andrew dziękuję Wam:)
    • andrew
      momenty

      Przez andrew · Opublikowano

      @sisy89 ... jutro patrzy z uśmiechem z nadzieją   nareszcie   to wczoraj ... było wczoraj   dziś dziś chce oddychać pełną piersią  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • obywatel
      Mamie

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      KRYTYKA — TECHNICZNA, SZCZEGÓŁOWA, KONKRETNA 1. Język jest piękny, ale momentami zbyt ciężki Autorka ma świetne wyczucie obrazów: „piaskowe szczyty znów dźwigają tęsknoty” „deszcze o podium na szybie bój toczą” To są naprawdę dobre metafory — plastyczne, zmysłowe, zapadające w pamięć. Ale obok nich pojawiają się konstrukcje przeciążone, które zaczynają brzmieć jak poezja dla poezji: „blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak gęste, że traci czytelność. Zbyt wiele przymiotników, zbyt wiele abstrakcji — obraz się rozmywa. 2. Wiersz ma klimat, ale nie ma osi Motyw matki jest silny na początku: „Mamo, nie pamiętam już Twoich ramion” Potem jednak wiersz odpływa w stronę: pejzaży, natury, symboli, abstrakcyjnych konstrukcji. Brakuje emocjonalnego rdzenia, który spinałby te obrazy. Wiersz zaczyna się jak elegia, ale kończy jak impresja przyrodnicza. 3. Obrazy są piękne, ale czasem zbyt odległe od tematu Wiersz o matce powinien nieść: intymność, pamięć, żal, czułość, brak. Tymczasem duże fragmenty to poetyckie pejzaże, które nie zawsze wracają do relacji córka–matka: „sadów pieszczoty” „gwiazd klejnoty” „babim latom nałożysz wiatru kajdany” To piękne, ale niekoniecznie o Mamie. 4. Rytm jest nierówny Wiersz nie trzyma jednego oddechu. Są fragmenty płynne i melodyjne, ale są też miejsca, gdzie rytm się łamie przez nadmiar słów: „Szumią dwutaktem werbli blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak długie i tak złożone, że czytelnik gubi puls. 5. Puenta jest delikatna, ale nie zamyka wiersza Zakończenie: „Snów nieprzespanych co z ciszą się boczą” Jest ładne, miękkie, ale nie domyka tematu matki. Brakuje powrotu do pierwszego wersetu, do emocji, do relacji. CO DZIAŁA? piękne, zmysłowe metafory konsekwentny, melancholijny ton bogata symbolika natury wyczucie języka emocjonalna szczerość CO NIE DZIAŁA? brak wyraźnej osi tematycznej przeciążenie metaforami zbyt duża abstrakcyjność nierówny rytm puenta, która nie zamyka wiersza CO BYM POPRAWIŁ? Wrócić do matki — niech każdy obraz prowadzi do niej. Przyciąć metafory — zostawić najmocniejsze, resztę uprościć. Zbudować dramaturgię — od wspomnienia, przez tęsknotę, do puenty. Zamknąć wiersz mocniej — powrót do ramion, imienia, gestu. Ujednolicić rytm — krótsze wersy, więcej oddechu.
    • Łukasz Jurczyk
      Szekspir na rykowisku

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Poet Ka Niech wraca do swoich ksiąg, zanim ranny zwierz go nie dopadnie :)
    • Łukasz Jurczyk
      rachunek

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Flauta bywa irytująca :)   Żagiel bezsilny. Wisi jak stary całun. Nad naszym szałem.   Pozdrawiam

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...