nie módlmy się już (za rzeczy)

[Mariusz_Olkiewicz]

ich zamarły głos
wyzwala tłumiony żal, Panie.

uciekasz jak zbity pies.
ciągniesz za sobą łańcuch
dogorywających maszyn.

wciąż biją zmęczone serca zegarów.
naciągasz ich obolałe sprężyny.
szukają z nadzieją spokoju
w naszych dłoniach.

do dziś nie zgasł tępy wzrok żarówek.
wkładasz zapałki między ich powieki.
wypatrują błagalnie litości
w naszych oczach.

uwolnijmy z płócien
więzione tam krajobrazy.
zdmuchnijmy kurz z książek
przybitych do półek.

wszystkie rzeczy smutne
nie chcą już modlitw.


Reinterpretacja utworu "Modlitwa za rzeczy" Tadeusza Gajcego

[Anna_Para]

Mariuszu,

technicznie - mam kilka uwag, ale wiersz mi się podoba.

Zaproponuję przecinek przed "Panie", zrezygnowałabym z wielkich liter, ponieważ pojawiają się dość niekonsekwentnie, "rozmiękłe sprężyny" zmieniłabym na "obolałe",


szukają z nadzieją spokoju
w naszych dłoniach. byłoby lepiej,

wypatrują błagalnie litości
w naszych oczach.

wszystkie smutne rzeczy
mają dość modlitw.

Ale to są tylko sugestie:)

Pozdrawiam,

Para:)

[Anna_Para]

Mariuszu,

wielka litera w zwrocie do Pana (Boga) - jasne.
Po kropce piszesz raz wielką literą, raz małą:


wciąż biją zmęczone serca zegarów.
Naciągasz ich obolałe sprężyny.
szukają z nadzieją spokoju
w naszych dłoniach.

O tym mówię:)

Para:)

[Anna_Para]

Nie.

:)

[Anna_Para]

No to pluskam:)

Para:)