Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

szubienica (CocoRosie)

Michał_Kućmierz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Michał_Kućmierz

Michał_Kućmierz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dwie siostry kochały jednego chłopaka,
Na mlecznym koniu czesząc grzywy komet.
O zmierzchu kwiaty zrywały na wianek
Dla niego, tylko jeden z kruczego stada.

On kochał je obie jak kocha się siebie,
Zatruł miłością bezsenne złe noce,
Płakał z wierzbami jak płacze się w piekle.
Kiedy zasypiały ze śmiercią jak z kocem

Myślały o świecy, przy której zwykł siedzieć
Nocami, wraz z nimi zasypiał myślą.
I budzi się teraz pod szubienicą
Zbyt martwy już by liczyć ilość rozgrzeszeń.

mefisto35

mefisto35

Opublikowano
Opublikowano

Codziennie wstępuję na szafot gilotyny
jako kat i ofiara lecz nie znam przyczyny

Wiersz przeczytałem i wniosek mi się pojawił, ów bohater się powiesił bo głupcem był. Nieprzyjemna taka śmierć, płuca palą i w ostatniej chwili taki desperat zdaje sobie sprawę, że umierać nie chce ale już nie ma odwrotu.

Bajadera

Bajadera

Opublikowano
Opublikowano

wiersz za mało psychodeliczny, nie czuję w nim emocji, które sugerowałby tytuł,
samo tylko użycie słów typu śmierć, piekło, zatruł, złe noce nie tworzy klimatu.
do tego wiersz nierówny i niedopracowany pod względem technicznym. zamiar, pomysł dobry, wart dopracowania, mimo, że tu nie warsztat.
pozdr.

Robert Twardowski

Robert Twardowski

Opublikowano
Opublikowano

Witam,

temat mi się podoba, natomiast zupełnie traci ten wiersz na inteprunkcji, która w moid odczuciu używana jest dosyć przypadkowo. Widać u Ciebie jakieś doświadczenie w pisaniu, ale jak pisał ktoś przede mną - brakuje mocy.

Pozdrawiam Autora.

  • 1 rok później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...