Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"Emma"

Martencja M

Przez Martencja M
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/13321-emma/

Rekomendowane odpowiedzi

Martencja M

Martencja M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

I
Usiadła na pierwszej ławce znajdującej się w parku. Nie miała już sił, aby iść dalej. Cierpieć. Udawać. Życie, które prowadziła, nie przynosiło jej ani satysfakcji, a tym bardziej szczęścia. Od dłuższego czasu nie płakała. Chciała pokazać całemu światu, że jest silna, że radzi sobie ze wszystkim. Ale teraz nie była już w stanie walczyć ze swoją wrodzoną słabością. Już nie.
Poczuła, jak po policzku spłynęła łza. Zaczęło się, pomyślała z goryczą. Siedziała sztywno wpatrzona w jakiś odległy punkt. Była całkowicie nieobecna. Przez jej umysł przepływały liczne obrazy z przeszłości, które jeszcze bardziej pogłębiały jej smutek i rozżalenie. Druga słona kropla pojawiła się niespodziewanie. Nie wytarła jej. Pragnęła poczuć realny smak łzy przepełnionej solą jej własnego przegrania.
Siedziała w całkowitym w bezruchu, patrząc nieprzytomnie na smętne, jesienne drzewa. Czuła się tak, jakby wszyscy o niej zapomnieli, nawet Bóg. Przyglądała się ptakom, które przylatywały w poszukiwaniu pożywienia i odlatywały z niczym. Zgadzała się z tym, że życie nie jest łatwe i tak naprawdę nikt nie obiecywał, iż będzie ono sprawiedliwe oraz dalekie od bólu i żalu. Ale dlaczego to właśnie ona musi tak mocno i długo cierpieć? Dlaczego tylko jej odbierane jest to, co najpiękniejsze? Miłość, radość, spokój? Często słyszała, że realizujemy w życiu to, co mamy w głowie. Lecz w tych słowach nie odnajdowała żadnych wskazówek, a raczej wątpiła w nie. Przecież miała wspaniałe pragnienia. Marzyła. Chciała być inna. Miała nadzieję, że się wszystko zmieni, że będzie inaczej. Przecież poznała swoją wielką miłość. Była już szczęśliwa i nagle to wszystko tak po prostu zniknęło…

II
- Emma, co ty tutaj robisz?
- Chcę być razem z tobą! - odpowiedziała bez zastanowienia
- Ale to miejsce nie jest dla ciebie!…Proszę cię odejdź.
- Nie mogę, ponieważ nie umiem bez ciebie żyć…czy ty tego nie rozumiesz? Ja cierpię….nie mam już sił….nie potrafię…
- Nie wolno ci się tak łatwo poddawać. Przecież masz jeszcze przed sobą całe życie. Jesteś młoda, atrakcyjna…
Zamilkła. Wolała patrzeć na twarz swojego ukochanego niż zastanawiać się nad tym, gdzie jest jej miejsce, gdzie powinna być teraz i dlaczego się tutaj znalazła.
- Zrób to dla mnie….proszę. Bądź szczęśliwa…Żyj! Uwierz w końcu, że życie naprawdę potrafi być piękne.
- Czy ty kpisz ze mnie?- odparła zaskoczona tymi prośbami. Nie tego się spodziewała.
Sądziła, że się ucieszy na jej widok, że pozwoli jej pozostać przy nim, przecież tyle to wymagało wysiłku.
- Emma, wystarczy tylko, że się rozejrzysz dookoła. Spójrz na ptaki, drzewa, kwiaty…
- Pieprzę to! Nie chcę tam wracać! Słyszysz - nie chcę!!!
- To wszystko, co cię otacza, jest cudowne. Jest stworzone dla ciebie. Zacznij wreszcie
dostrzegać świat…nie zatapiaj się w bólu, bo to nie ma sensu. Zobaczysz, że wszystko się poukłada…
- Jesteś tak samo okrutny, jak inni.- odparła Emma.- Dlaczego mnie ranisz?
- Ja ciebie nie ranię. Sama to robisz, żyjąc przeszłością. Zauważ do czego cię to
doprowadziło. Przez cały czas zadajesz sobie ból. Okaleczasz się w imię czego? W imię nieistniejącej istoty?…


III
Obudziła się. Całe jej ciało drżało. Była wykończona i wcale nie czuła się lepiej. Przez cały czas zastanawiała się, czy to, co się jej śniło, było prawdą czy też nie. Raczej należała do tych osób, które sceptycznie podchodzą do parapsychologii, ale teraz pierwszy raz w życiu zaczęła się wahać. " Co to mogło być? - rozmyślała.- Gdzie ja byłam? Jak to się stało? …”Okaleczasz się w imię czego”…Co to ma znaczyć? Co to do jasnej cholery ma znaczyć?…."

IV

Usiadła na tej samej ławce, na której parę dni temu dała upust swojemu cierpieniu. Po raz pierwszy z wielką uwagą rozejrzała się wokół siebie. Popatrzyła na drzewa, które do tej chwili się nie zmieniły. Stały nadal ponure i zapomniane. Jedynie ptaki nie przylatywały do jej stóp jak poprzednio. Ciekawiło ją dlaczego. Może posiadam za dużo negatywnej energii? A może po prostu odfrunęły do jakieś staruszki, która teraz rozrzuca im stare kawałki pieczywa?
W dalszym ciągu odczuwała samotność, ale przynajmniej już nie udawała przed całym światem, że jest silna. Nie wymagała od siebie zbyt wiele, ponieważ nie chciała obciążyć się kolejnymi niemożliwymi do spełnienia postanowieniami.
Na myśl o przyszłości dostawała zimnych dreszczy. Bała się jej, gdyż była ona zagadką nie do rozwiązania. Nie wiedziała, co na nią czeka, jak poukładają się jej ścieżki życiowe, ale z jednej rzeczy wreszcie zrezygnowała: przestała uciekać w nierealny świat podświadomości. Postanowiła zaakceptować rzeczywistość taką, jaka jest naprawdę, ale przede wszystkim zaczęła uczyć się życia bez celu i sensu. Bo takie właśnie jest ludzkie życie.
Wstała. Naciągnęła mocniej czapkę, poprawiła płaszcz i odeszła w dal. Nie odwróciła się. Nie spojrzała na przeszłość, która coraz bardziej się oddalała. Nie interesowała się nią, ponieważ rozpoczęła nową drogę. Wcale nie łatwiejszą, ale nową. Co z tego wyniknie? Nikt nie wie. W końcu wszystko zależy od nas. Od naszych myśli. Silnej woli. Marzeń. Tylko nikt nie powiedział, że….

Freney

Freney

Opublikowano
Opublikowano

Nie jest to szczyt odkrywczości, ale w moim odczuciu napisane zupełnie poprawnie :)

Brak poważniejszych zarzutów - może jeden stylistyczny, że "łyse" drzewa brzmią kabaretowo, natomiast do takiego tekstu jak ten pasowałoby inne określenie bezlistnych drzew.

Śmiałości życzę :)

Martencja M

Martencja M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zdaję sobie sprawę, że jeszcze wiele przede mną pracy, stąd może zauważalna nieśmiałość..., ale mam nadzieję, że dalsze moje wystąpienia będą lepsze.

Dziękuję za odpowiedź i parę delikatnych sugestii, które na pewno poprawię...

Pozdrawiam
Marta Mlejnek

asher

asher

Opublikowano
Opublikowano

w 1 akapicie niepotrzebne zmiany czasu... strasznie mi przeszkadza, że raz coś robiła, a zaraz robi. Potem lepiej, choć historia znana od stuleci. Czekamy na więcej bez nieśmiałości :)

Martencja M

Martencja M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Witam ponownie.

Pragnę po raz kolejny podziękować za słowa, które pomagają mi w udoskonaleniu mojego warsztatu pisarskiego. I jednocześnie chcę poinformować, iż powyższe dostrzeżone błędy zostały przeze mnie poprawione. Myślę,że teraz opowiadanie prezentuje się lepiej.

Pozdrowiam.
Martencja M

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/13321-emma/
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VII

      Krótki, ostrzegawczy szmer poprzedził huk, który rozszedł się w ciemności podziemia, głośny do tego stopnia, że z nadmiarem wypełnił pustą do tej pory przestrzeń zmysłów. Ryk żołądka fabryki jeszcze chwilę kaskadował, a Karol zdał sobie sprawę z tego co właśnie usłyszał - jedna z wielkich gór węgla musiała runąć na ziemię.

      Odurzony dziecięcą fascynacją, chłopiec z powrotem włączył latarkę, otrzepał spodnie, i ruszył w drogę powrotną. Wszystkie pomieszczenia zdawały się jałowe, ich osnowa tajemniczości leżała poszarpana w strzępach tłustych pajęczyn, lecz kiedy wreszcie Karol skierował wzrok latarki na drzwi pierwszego pokoju, ciemność nie ustąpiła ani kroku. Pierwszy raz dzisiaj jedenastolatka ogarnął prawdziwy strach, nie ten napędzający wolę walki, czy wzniecający pożądanie zakazanego, ale najprostszy, dziecięcy strach, ten sam, który każe chłopcowi bać się wilkołaków lub kosmitów. Przez chwilę, Karol stał wpatrując się w ścianę czerni, nie wiedząc nawet co ze sobą zrobić, aż instynktownie rzucił się ku zaspie wyrzucając z niej pojedynczo kolejne grudki węgla. Każdy wyrzucany kamyczek zdawał się być od razu zastępowany następnym i następnym, a niektóre zwalały do środka jeszcze więcej gruzu, aż rozsypywał się on pod butami chłopca. W panice Karol odrzucił latarkę, nadal żarzącą się w rogu pokoju, aby obiema rękoma wyryć sobie drogę przez zaspę. Kolejnymi, długimi zamachami wyrzucał sprzed siebie garści kamienia, jakby płynął w ciemności, jak niedoświadczony pływak - nieważne ile energii nie wkładający w swe ruchy, zastygły w miejscu. Chłopiec poczuł na sobie ciepły dotyk, a kiedy spojrzał w dół, zobaczył, że wokół jego paznokci zbiera się krew. Karol cierpiał na tę przypadłość, przez którą mdlał na widok własnej krwi. Jej mezalians z węglowym pyłem odbierał mu powoli wzrok. Musiał zrobić sobie przerwę, lecz praktycznie całą posadzkę pokoju pokrywały rozrzucone grudki węgla, przeszedł więc on do następnego pokoju, gdzie padł dopiero na ziemię, wychładzając się z pierwszego przypływu adrenaliny. Próbując racjonalnie myśleć, zdjął z siebie zimową kurtkę, pod którą zdążył się już porządnie spocić, wytarł w jej futro brudne dłonie i ustabilizował oddech. Przez jego gardło przeszedł najbardziej donośny krzyk na który mógł się zdobyć. Wzywał pomocy w regularnych odstępach, a jego ślina gęstniała z każdym kolejnym przełknięciem.

      Rozpłakał się. Spływające, gorące i ciężkie łzy, wytyczyły ślady w czarnym pyle pokrywającym jego policzki. Nie miał czasu się wstydzić, szlochał prawdziwie rozdzierająco, to znów przechodził w przerywany oddech, mamrotał pod nosem, lub trwał w całkowitej ciszy, gdzie tylko lekkie spazmy oznaczały rozpacz. Rozbolała go głowa, a ciemność przed nim zaczęły wypełniać finezyjne kształty i kolory, przypominające wygaszacz ekranu z domowego komputera - fioletowe i niebieskie wstążki zwijały się wokół Karola, kurczyły i pulsowały, uciekały na chwilę, i wracały z drugiego krańca wizji. Rozłożył się na posadzce, i mógłby przysiąc, że gdzieś w tle rozlega się kolejny szkolny dzwonek. Zatkał uszy palcami, a hałas trwał w najlepsze. Jak alarm przeciwpożarowy, nieprzerwany brzęk wdrążał się w jego mózg, tupot uczniowskich kroków na schodach wybijał marszowny, wojskowy krok, jakiegoś pośpiesznego i niecierpliwego wojska, głodnego krwi i śmierci. Tupot. Tupot. Trupot. Nieprzerwane bębny kołatającego serca. Karol zerwał się na równe nogi, a jego głowa pozostała na ziemi. Formy przed oczami przypominały lany w andrzejki wosk. Świetliste kontury składały się w rude gwiazdozbiory. Rude. Nitki rudych włosów trzepotały na wietrze ciała szklistego. Karol nachylił się, żeby je pocałować, a one odfrunęły pod sam sufit, nęcąc go po kolei swoją bliskością, tylko po to, aby uciec w ostatnim momencie. Zlizana z warg sól zdawała się teraz smakować owocową pomadką do ust. Truskawki. Kiedy jego mama usługiwała sąsiadom, aby zarobić na związanie początku miesiąca z końcem, zabierała go ze sobą do ogródka, on plewił chwasty, a ona zbierała z krzewów owoce - dojrzałe i ponętnie czerwone w skwarnym, letnim słońcu. Jego dłonie w roboczych rękawiczkach nie mogły się równać jej, czerwonym i gładkim, jak wyrobiony w korycie rzeki kamień.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Gosława
      maki

      Przez Gosława · Opublikowano

      @Wiechu J. K. taka na odległość rzęs

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Gosława
      dzień 4

      Przez Gosława · Opublikowano

      @Wiechu J. K. Każdy z nas ma jakieś "gdzieś gdzie jeszcze nie był a bardzo chce" Pozdrawiam serdecznie 
    • Gosława
      ***

      Przez Gosława · Opublikowano

      @Wiechu J. K. zielsko anielsko

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Gosława
      wspomnienia

      Przez Gosława · Opublikowano

      @aff dziękuję Agatko  Twoje słowa są niezwykle budujące

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • yfgfd123
      Obelisk VII

      Przez yfgfd123 · Opublikowano

      Krótki, ostrzegawczy szmer poprzedził huk, który rozszedł się w ciemności podziemia, głośny do tego stopnia, że z nadmiarem wypełnił pustą do tej pory przestrzeń zmysłów. Ryk żołądka fabryki jeszcze chwilę kaskadował, a Karol zdał sobie sprawę z tego co właśnie usłyszał - jedna z wielkich gór węgla musiała runąć na ziemię. Odurzony dziecięcą fascynacją, chłopiec z powrotem włączył latarkę, otrzepał spodnie, i ruszył w drogę powrotną. Wszystkie pomieszczenia zdawały się jałowe, ich osnowa tajemniczości leżała poszarpana w strzępach tłustych pajęczyn, lecz kiedy wreszcie Karol skierował wzrok latarki na drzwi pierwszego pokoju, ciemność nie ustąpiła ani kroku. Pierwszy raz dzisiaj jedenastolatka ogarnął prawdziwy strach, nie ten napędzający wolę walki, czy wzniecający pożądanie zakazanego, ale najprostszy, dziecięcy strach, ten sam, który każe chłopcowi bać się wilkołaków lub kosmitów. Przez chwilę, Karol stał wpatrując się w ścianę czerni, nie wiedząc nawet co ze sobą zrobić, aż instynktownie rzucił się ku zaspie wyrzucając z niej pojedynczo kolejne grudki węgla. Każdy wyrzucany kamyczek zdawał się być od razu zastępowany następnym i następnym, a niektóre zwalały do środka jeszcze więcej gruzu, aż rozsypywał się on pod butami chłopca. W panice Karol odrzucił latarkę, nadal żarzącą się w rogu pokoju, aby obiema rękoma wyryć sobie drogę przez zaspę. Kolejnymi, długimi zamachami wyrzucał sprzed siebie garści kamienia, jakby płynął w ciemności, jak niedoświadczony pływak - nieważne ile energii nie wkładający w swe ruchy, zastygły w miejscu. Chłopiec poczuł na sobie ciepły dotyk, a kiedy spojrzał w dół, zobaczył, że wokół jego paznokci zbiera się krew. Karol cierpiał na tę przypadłość, przez którą mdlał na widok własnej krwi. Jej mezalians z węglowym pyłem odbierał mu powoli wzrok. Musiał zrobić sobie przerwę, lecz praktycznie całą posadzkę pokoju pokrywały rozrzucone grudki węgla, przeszedł więc on do następnego pokoju, gdzie padł dopiero na ziemię, wychładzając się z pierwszego przypływu adrenaliny. Próbując racjonalnie myśleć, zdjął z siebie zimową kurtkę, pod którą zdążył się już porządnie spocić, wytarł w jej futro brudne dłonie i ustabilizował oddech. Przez jego gardło przeszedł najbardziej donośny krzyk na który mógł się zdobyć. Wzywał pomocy w regularnych odstępach, a jego ślina gęstniała z każdym kolejnym przełknięciem. Rozpłakał się. Spływające, gorące i ciężkie łzy, wytyczyły ślady w czarnym pyle pokrywającym jego policzki. Nie miał czasu się wstydzić, szlochał prawdziwie rozdzierająco, to znów przechodził w przerywany oddech, mamrotał pod nosem, lub trwał w całkowitej ciszy, gdzie tylko lekkie spazmy oznaczały rozpacz. Rozbolała go głowa, a ciemność przed nim zaczęły wypełniać finezyjne kształty i kolory, przypominające wygaszacz ekranu z domowego komputera - fioletowe i niebieskie wstążki zwijały się wokół Karola, kurczyły i pulsowały, uciekały na chwilę, i wracały z drugiego krańca wizji. Rozłożył się na posadzce, i mógłby przysiąc, że gdzieś w tle rozlega się kolejny szkolny dzwonek. Zatkał uszy palcami, a hałas trwał w najlepsze. Jak alarm przeciwpożarowy, nieprzerwany brzęk wdrążał się w jego mózg, tupot uczniowskich kroków na schodach wybijał marszowny, wojskowy krok, jakiegoś pośpiesznego i niecierpliwego wojska, głodnego krwi i śmierci. Tupot. Tupot. Trupot. Nieprzerwane bębny kołatającego serca. Karol zerwał się na równe nogi, a jego głowa pozostała na ziemi. Formy przed oczami przypominały lany w andrzejki wosk. Świetliste kontury składały się w rude gwiazdozbiory. Rude. Nitki rudych włosów trzepotały na wietrze ciała szklistego. Karol nachylił się, żeby je pocałować, a one odfrunęły pod sam sufit, nęcąc go po kolei swoją bliskością, tylko po to, aby uciec w ostatnim momencie. Zlizana z warg sól zdawała się teraz smakować owocową pomadką do ust. Truskawki. Kiedy jego mama usługiwała sąsiadom, aby zarobić na związanie początku miesiąca z końcem, zabierała go ze sobą do ogródka, on plewił chwasty, a ona zbierała z krzewów owoce - dojrzałe i ponętnie czerwone w skwarnym, letnim słońcu. Jego dłonie w roboczych rękawiczkach nie mogły się równać jej, czerwonym i gładkim, jak wyrobiony w korycie rzeki kamień.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...