Przebudzenie

[Cami]

Ubrani w dobra nic nie warte
przywiązań gamą odurzeni
bierni czekamy na losu kartę
przyszłość się sama rozpromieni

Bagaże lęków kodów grzechu
dźwigamy wszakże od kołyski
Być nie umiemy bez pośpiechu
rozkosze splendor chwały błyski

Śnimy swój sen nazwany życiem
nie obudziwszy się ni razu
tak jak przed swoim tu przybyciem
w wilgotnym łonie oparach gazów

Człowiek mawiają istota społeczna
mamy etykę prawa wierzenia
wartość to jednak niebezpieczna
brak w niej albowiem przebudzenia

Miłość mylimy z przywiązaniem
przyjaźń z tęsknotą obcowania
samopoczucie z posiadaniem
czułość z potrzebą pożądania

Głusi i próżni sobą zajęci
biegiem zmierzamy na skraj urwiska
na doświadczanie nie mamy chęci
kropla nadziei ostatnia pryska

Suniemy szumnie i niezłomnie
z biurem podróży Przemijanie
walcząc o prestiż nieprzytomnie
o jak najlepsze bytowanie

Silnik zaciera się i staje
wielu z wycieczki już nie wróci
reszta śpiąc życie nadal udaje
w podróży mej wciąż to mnie smuci

[Rihtik Stempelek]

Mnie też... Cami. Mnie też. |,- (

Jeden z tysiąca się budzi
a siedem miliardów wciąż drzemie
przewrotnych wiarołomnych ludzi
stanowiąc wszak przeklęte plemię

Przebudźcie się do nich dociera
ale nie wielu chce się zbudzić
każdy z nich śnić się upiera
za skarby nie da się ocudzić

Przebudzeni natomiast pomni są nauki: Oddawajcie wszystkim to, co im się należy - kto żąda podatku, temu podatek, kto żąda daniny, temu daninę, kto żąda bojaźni, temu taką bojaźń, kto żąda szacunku, temu taki szacunek. Nikomu nie bądźcie nic winni oprócz wzajemnej miłości; bo kto miłuje bliźniego, wypełnił prawo. Gdyż kodeks prawny: Nie wolno ci cudzołożyć. Nie wolno ci mordować. Nie wolno ci kraść. Nie wolno ci pożądać - i jakiekolwiek jest inne przykazanie - streszcza się w tym słowie, mianowicie: Masz miłować swego bliźniego jak samego siebie. Miłość nie wyrządza bliźniemu zła; dlatego wypełnieniem prawa jest miłość. Czyńcie to także, gdyż znacie porę, że już nastała godzina, abyście się przebudzili ze snu, bo teraz nasze wybawienie jest bliżej niż wtedy, gdyśmy uwierzyli. Noc bardzo się posunęła; dzień się przybliżył. Odłóżmy więc uczynki typowe dla ciemności, a nałóżmy oręż światła. Chodźmy przyzwoicie jak za dnia, nie w hulankach i pijatykach, nie w niedozwolonym współżyciu i rozpasaniu, nie w waśni i zazdrości. Ale przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie planujcie z góry na rzecz pragnień ciała - Rzymian 13:7-14.

[Sylwester_Lasota]

jest tu sporo rzeczy, do których można się przyczepić, ale może Ci to inni wytkną, a ja na razie dam wierszowi plusa za wszystko to, co mi się w nim podoba :)
do poczytania :)

[Roklin]

Podoba mi się treść wiersza, za którą chętnie dam plusa... :)
Prosto, bez zbytecznych ozdobników... w sam raz.
Pozdrawiam :)

[Cami]

Dzięki, ja doskonale zdaje sobie sprawę z błędów i konstrukcji wiersza, ale to jest taki mój stary, znaleziony ... taki akurat do przeczytania i przemyslenia ...pozdrawiam :-)

[Cami]

Dzięki ... oj sporo, sporo do wytknięcia lecz zamiarem moim była tylko i wyłącznie treść ... i ewentualna zaduma odbiorcy :-) pozdrawiam !

[NOWA]

Troszeczkę brakuje płynności w czytaniu, ale zatrzymuje i zachęca do przeczytania dalej. Pozdrawiam:)

[maria_bard]

Skoro wiersz do przemyślenia, to silva rerum. I nudnawo się robi z powodu natłoku truizmów. Poczekam na te "nowsze". :))) Pozdrowienia. E.