Życie wypełnione wierszem

[M_Patriota]

Od świtu do późnej nocy
co mi na sercu leży
i w duszy dźwięczy
przy Bożej pomocy
z czym się los mój mierzy
kładę na papier
aż spełnieniem się zwieńczy

Kiedy noc odchodzi i dzień świta
budzą się oczy moje
słysząc harmonie leśnych stworzeń
wówczas w sercu i duszy
staje się taki zachwyt
jakoby nie te za oknem ptaszęta
a my do siebie śpiewali oboje
radością dźwięczną co by nie mieli
i nie znali patosu życiowych zdarzeń

A kiedy wschodzące słonce
rzuci promienie na okna
i kiedy cienie leśnych drzew
poruszane wiatrem w pokoju zatańczą
i kiedy do życia następnego dnia duszę porwą
wtedy staję się tak wierszowo natchnionym
jak poeci z pokoleń

[Sylwester_Lasota]

Wiersz nie z tych czasów i nie z tej ziemi :)
Pozdrawiam

[M_Patriota]

Dziękuje za uznanie. Pozdrawiam z pięknego Podlasia. Mietko