Wspomnienie

[Dorothy Wróbel]

Matce

Wchodzę do izolatki w białym kilcie,
w masce chirurgicznej na twarzy.
A ty leżysz tam jak kłoda
ledwo zwracając na mnie oczy.
Potok łez sunie jak rzeka, której nie mogę zatrzymać.


A pamiętasz morze jak szłyśmy brzegiem?
Szum jego ciągle słyszę ...
A pamiętasz jak razem jechałyśmy autobusem?
Ja do szkoły, ty do pracy.
Ta sama droga ...


A pamiętasz wspólne zakupy?
Kłótnie o rozmiar, kolor, cenę, praktyczność.
Pamiętasz jak pisałaś mi wypracowania na język polski?
Jak mi je później dyktowałaś, a ja się denerwowałam, że za długie.


A pamiętasz ten ... felerny rok, w którym się wszystko zaczęło?
Obie wtedy milczałyśmy ...

Teraz tez milczymy.
Lecz ...
Jak na ironię losu
Ja tu ... a Ty w grobie ...

[Nata_Kruk]

Doroto, to co wspominasz w kolejnych..a pamiętasz.. jest całkiem fajne, chociaż momentami za bardzo rozbudowałaś,
ale samego określenia.. a pamiętasz.. jak dla mnie, o dwa za dużo. Można to inaczej ująć, żeby pominąć powtórzenia.
To końcowe milczenie, hmm.. nie bardzo dla mnie i nie chodzi mi o użycie słowa.. grób, czasami trzena nazwać rzeczy po imieniu.
To chyba tyle.
Serdecznie pozdrawiam... :)

[Dorothy Wróbel]

Dzieki za odwiedziny i komentarz. Wiersza nie wymyśliłam tylko opisałam prawdziwa historię pod wpływem chwili a więc moga byc jakies drobne błedy.
Pozdrawiam.